ถ้ารู้แต่แรกว่าให้เช่าบ้านออกไปแล้วจะก่อเรื่องใหญ่โตขนาดนี้ เขาไม่มีทางยอมปล่อยเช่าบ้านเด็ดขาด
หลิวปัวด่าตัวเองที่ปล่อยเช่าบ้านอยู่ในใจจนแทบไม่เหลือชิ้นดี อยากย้อนกลับไปยังช่วงเวลาที่เซ็นสัญญา แล้วใช้มีดแทงตัวเองในตอนนั้นให้ตายเสียจริง
จางซิ่วหลานปักเข็มเงินลงบนร่างของหลิวปัว พลางกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “เจ้าไม่ให้ความร่วมมือก็ได้นะ”
“ไม่ ไม่ ข้าให้ความร่วมมือ ข้ายอมแม้กระทั่งตาย” หลิวปัวรีบแสดงจุดยืน เพราะกลัวจะเกิดความเข้าใจผิด
“หมดสนุกจริง ๆ ข้ายังอยากชื่นชมความเจ็บปวดที่ทวีคูณอยู่เลย” น้ำเสียงของจางซิ่วหลานแฝงความเสียดาย
หลิวปัวตัวสั่นด้วยความตกใจ รีบประกาศเสียงดังว่าเขาจะให้ความร่วมมือ เขาให้ความร่วมมือจริง ๆ ถามอะไรมาก็ตอบทุกอย่าง รับรองว่าจะไม่พูดโกหกแม้แต่คำเดียว
หลิวปัวมีข้อเรียกร้องเพียงอย่างเดียว นั่นคือขอให้จางซิ่วหลานออกไป เขาไม่อยากเห็นจางซิ่วหลาน เขากลัวเหลือเกิน
เมื่อเห็นหลิวปัวขวัญหนีดีฝ่อ จางซิ่วหลานก็ผิดหวังเล็กน้อย จึงเบ้ปากแล้วเดินจากไป
เมื่อเห็นแผ่นหลังของจางซิ่วหลานหายลับไป หลิวปัวก็ถอนหายใจยาวเหยียด ร่างทั้งร่างทรุดฮวบลง มองเจ้าหน้าที่สอบสวนแล้วกล่าวว่า
“พวกเจ้าอยากรู้อะไรก็ถามมาเถอะ ข้าจะบอกทุกอย่างที่รู้ ไม่มีปิดบังแม้แต่น้อย”
จางซิ่วหลานที่เดินออกจากห้องสอบสวนได้ยินคำประกาศของหลิวปัวก็หัวเราะ เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ เป็นคนกระดูกอ่อนอีกคนหนึ่ง
โหวเลี่ยงน่าสงสารที่สุด เขาเป็นคนแรกที่ถูกวางยา แต่กลับเป็นคนสุดท้ายที่ได้รับความสนใจ ตอนจางซิ่วหลานปรากฏตัว โหวเลี่ยงก็เจ็บจนเสียสติไปแล้ว
เมื่อเห็นจางซิ่วหลานปรากฏตัว โหวเลี่ยงก็ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ เอาแต่กระตุกอยู่ไม่หยุด