จางซิ่วหลานคิดอยู่นาน จึงถามเสียงเบา "ผู้อำนวยการหวัง แถวๆ ปักกิ่งยังมีโควต้าไปบุกเบิกชนบทอีกไหมคะ?"
"แถวๆ ปักกิ่งเหรอ" ผู้อำนวยการหวังหันไปมองหวังซิ่วหยิงอีกครั้ง แววตาเผยความเห็นใจ "เรื่องนี้ต้องไปตรวจที่สำนักงานเด็กฝึกงาน
ตอนนี้ก็เลยเวลางานแล้ว คงต้องรอพรุ่งนี้ แต่ถ้าไปบุกเบิกชนบทแล้วจะเรียนมัธยมปลาย เธอจะกินอะไร ใช้เงินอะไร?
แล้วเด็กฝึกงานก็มีหน้าที่ต้องทำงานด้วย จะโดดงานไปเรียนหนังสือตลอดไม่ได้"
"หนูรู้ หวังซิ่วหยิงเรียนเก่งมาก เรียนมัธยมต้นได้ปีเดียว ก็สอบเทียบจบมัธยมต้นได้ด้วยตัวเอง
แล้วถึงเธอจะไม่ได้เรียนต่อ แต่ก็แอบอ่านหนังสือมัธยมปลายด้วยตัวเองตลอด
ถึงจะไม่รู้ว่าที่เรียนเองไปได้แค่ไหน แต่ถ้าตั้งใจเรียนจริงๆ สักสองปี คิดว่าสอบเข้ามหาวิทยาลัยก็ยังไหวอยู่หรอก"
จางซิ่วหลานพูดเกินจริงไปหน่อย เธอแค่อยากช่วยหวังซิ่วหยิงประเคนโอกาสให้
ตอนนี้ยังไม่ใช่ช่วงเวลาที่เหมาะจะทำธุรกิจ นโยบายยังไม่มั่นคงเต็มที่ สภาพความปลอดภัยก็ยังวุ่นวาย
อยู่โรงเรียนสักสองสามปี พอมีความรู้แล้วค่อยออกมาทำธุรกิจนั่นแหละดีที่สุด
ตอนนั้นนโยบายคงนิ่งแล้ว สภาพแวดล้อมก็ดีขึ้น โอกาสทำธุรกิจก็เหมาะสม คิดยังไงก็คุ้ม
พูดตามตรง พอเห็นหวังซิ่วหยิงตื่นรู้ รู้จักขัดขืน จางซิ่วหลานอยากลงทุนกับคนคนนี้
ถ้าลงทุนพลาดก็แค่เสียเงินเล็กน้อย แต่ถ้าลงทุนสำเร็จ นี่คือหุ้นส่วนในอนาคต
หลังจากเกิดใหม่ จางซิ่วหลานไม่อยากเหนื่อยมาก เธอแค่อยากเป็นนักลงทุนที่สายตาดี