จางซิ่วหลานกลับมาถึงบ้าน ตอนเย็นก็เตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว ฉินคุนกับอีกสองคนกำลังนั่งเขียนการบ้านอยู่ที่โต๊ะ
พอเห็นจางซิ่วหลานกลับมา ทั้งสามคนก็วางปากกาทันที แล้วยิ้มแย้มเดินเข้ามาต้อนรับ
“แม่ เหนื่อยแล้วสิ นั่งพักก่อนเถอะ” ฉินคุนเดินเข้าไปประคองมือจางซิ่วหลาน พาไปนั่งที่เก้าอี้
ฉินผิงวิ่งไปเอาน้ำมาล้างหน้าให้ ส่วนฉินอันก็ถือผ้าขนหนูรออยู่
จางซิ่วหลานนั่งลงบนเก้าอี้ มองดูด้วยความงง ๆ นี่เขาจะปฏิบัติกับเธอเหมือนคุณนายใหญ่หรือไง?
เธอไม่ได้เหนื่อยขนาดนั้นจริง ๆ นะ
หลังจากจางซิ่วหลานล้างมือเสร็จ ทั้งสามคนก็ไม่ให้เธอต้องวุ่นวายอะไร แบ่งงานกันยกอาหารเย็นขึ้นโต๊ะ
กับข้าวเป็นฝีมือฉินคุนทำ แม้รสชาติจะไม่ค่อยดี แต่จางซิ่วหลานกินได้อย่างเอร็ดอร่อยมาก คอยชมไม่หยุดปาก
มีลูกที่เอาใจใส่ขนาดนี้ ต่อให้ทำข้าวมาเป็นขี้ จางซิ่วหลานก็ยังรู้สึกว่าอร่อย
บรรยากาศระหว่างแม่ลูกสี่คนดีมาก ยิ่งกินยิ่งอร่อย สุดท้ายก็เกลี้ยงจานหมด
กินอิ่มแล้ว จางซิ่วหลานให้ทั้งสามคนเขียนการบ้าน ส่วนเธอไปล้างหม้อล้างจานในครัว แล้วค่อยกลับมาที่ห้องโถงเพื่อดูพวกเขาเขียนการบ้าน
จางซิ่วหลานดูจริง ๆ ไม่ได้ชี้แนะอะไร สามคนนั้นถ้าไม่เข้าใจก็จะไม่ถามเธอ แต่แค่เธอนั่งอยู่เป็นเพื่อนตรงนั้น ก็ทำให้พวกเขาดีใจมากแล้ว
ระหว่างเขียนการบ้าน ก็คุยเรื่องซุบซิบกันบ้าง เล่าเรื่องสนุก ๆ ที่โรงเรียนให้ฟัง
จากปากฉินผิง จางซิ่วหลานรู้ว่าฉินหย่าจู่ถูกตีที่โรงเรียน คนที่ตีเขาก็คือเพื่อนสนิทเก่าของเขานั่นแหละ
เหตุผลที่ถูกตีก็ง่ายมาก นั่นคือฉินหย่าจู่ไม่ซื้อขนมเส้นเผ็ดให้พวกเขา ไม่ซื้อน้ำอัดลมให้พวกเขา