พี่หม่ายืนยันกำหนดการหลังเลิกงานเสร็จแล้ว ก็รีบกลับไปที่ออฟฟิศเพื่อทำงานต่อ
คนที่ทำงานสายแบบพวกเขา ปกติแล้วค่อนข้างว่าง แต่ถ้าเจอเรื่องที่ต้องไกล่เกลี่ยจริง ๆ การทำงานล่วงเวลาก็เป็นเรื่องปกติ พี่หม่าไม่มีอะไรจะค้าน
จางซิ่วหลานก็ไม่มีอะไรจะค้านเช่นกัน
กลับมานั่งที่ประจำ จางซิ่วหลานหยิบหนังสือแพทย์เล่มหนึ่งขึ้นมาพลิกอ่าน ทั้งฆ่าเวลา ทั้งได้เรียนรู้สิ่งใหม่ ๆ ได้สองเด้ง!
ในห้องสอบสวน ฉินต้าจ้วงนั่งพิงเก้าอี้เหมือนปลาตาย จ้องมองคนที่เดินเข้ามาด้วยดวงตาเบิกกว้าง
นานทีเดียวฉินต้าจ้วงถึงจะหาความรู้สึกของตัวเองกลับมาได้ เขาเอ่ยถามด้วยเสียงแหบแห้ง: "เธอ...เธอมาที่นี่ได้ยังไง?"
"เธอว่าไงล่ะ?" ท่านฉินหน้านิ่วคิ้วขมวดจ้องมองฉินต้าจ้วงราวกับจะมองให้ทะลุ อยากจะเห็นว่าภายใต้ผิวหนังนี้ซ่อนวิญญาณที่สกปรกแค่ไหน
"เธอ...เธอรู้หมดแล้ว?" ฉินต้าจ้วงถามเสียงอ่อนลง หัวใจเริ่มสั่นระริก ตะโกนในใจว่าจบแล้ว จบแล้ว จบสิ้นจริง ๆ!
นี่คือคนที่เคยขึ้นสนามรบ เคยฟันหัวญี่ปุ่นมาแล้วคนหนึ่งนะ!
ท่านฉินจ้องมองใบหน้าของฉินต้าจ้วง ไม่พลาดสีหน้าที่เปลี่ยนไปมาอย่างน่าขบขันของเขา
"ฉินต้าจ้วง ในหมู่บ้านมีกี่คนรู้เรื่องการสลับเด็ก?"
"ไม่...ไม่มีใครรู้" ฉินต้าจ้วงตอบเสียงเบา
"จริงเหรอ? ได้ยินว่าหลานชายสองคนของแกอยู่ที่ฟาร์ม" ท่านฉินพูดถึงตรงนี้แล้วจ้องตาฉินต้าจ้วงแล้วถามต่อ: "พวกเขายังมีโอกาสออกจากฟาร์มอีกไหม?"
คำถามนี้ทำให้หัวใจของฉินต้าจ้วงเต้นกระตุก เขารู้ว่าท่านฉินพูดจาแบบมีนัย สองเด็กคนนั้นจะออกจากฟาร์มได้หรือไม่ ต้องดูที่การแสดงออกของเขา