ได้ยินว่าภรรยาตนอยากตั้งรกรากที่ปักกิ่ง ท่านฉินก็รีบแสดงจุดยืน "ท่านอยู่ที่ไหน ข้าก็อยู่ที่นั่น ข้าจะขอลาออกจากตำแหน่งเพื่อไปเลี้ยงดูตอนแก่"
ท่านฉินถอนหายใจ "เกิดเรื่องของฉินเซียวขึ้นแบบนี้ ข้าจะมีหน้ามาอยู่ในตำแหน่งปัจจุบันได้อย่างไร
ต่อให้ตอนแรกทุกคนจะเห็นใจข้า ไม่ได้ถือสาอะไร แต่การไม่รู้เห็นความผิดปกติของฉินเซียวก็คือความบกพร่องในหน้าที่ของข้าแล้ว ข้าไม่คู่ควรกับตำแหน่งนี้อีกต่อไป"
คุณนายฉินอยากจะบอกว่าท่านคู่ควร ท่านทำตามหน้าที่ได้ดี แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดออกไป
เพราะคุณนายฉินไม่กล้าที่จะยืนยันกับตัวเองว่าไม่เคยอำนวยความสะดวกหรือช่วยเหลือฉินเซียวเป็นพิเศษเลย
เมื่อถึงวัยของพวกเขา จะบอกว่าไม่มีความเห็นแก่ตัวเลยนั้นก็เป็นเรื่องโกหก พวกเขาเป็นพ่อแม่ ก็หวังให้ลูก ๆ มีชีวิตที่ดีขึ้น
และถึงแม้พวกเขาจะไม่อำนวยความสะดวก ลูกน้องของพวกเขาก็จะทำให้ นี่แหละคือความเป็นจริง
คุณนายฉินถอนหายใจ ตอนนี้ลาออกมาก็ดี จะได้รักษาหน้าตาไว้บ้าง
ส่วนเรื่องการปูทางให้ลูกสามคน ต่อให้พวกเขาลาออกไป มนุษย์สัมพันธ์ที่พวกเขามีอยู่ก็เพียงพอที่จะปูทางแล้ว
แน่นอนว่า ลูกทั้งสามคนจะไปได้ไกลแค่ไหน ก็ต้องดูความสามารถของพวกเขาเอง
"อ้อ จางซิ่วหลานที่สำนักงานเขตชุมชนเป็นแค่เจ้าหน้าที่เล็ก ๆ เปลี่ยนงานให้เธอหน่อยไหม?" คุณนายฉินเสนอ
"จะย้ายไปที่ไหน?" ท่านฉินลูบหน้าผาก ตำแหน่งเจ้าหน้าที่เล็ก ๆ ที่สำนักงานเขตชุมชนถือว่าต่ำไปหน่อยจริง ๆ
"ย้ายไปแผนกที่มีอนาคตกว่านี้ดีไหม?" คุณนายฉินถาม