จะเป็นอะไรได้ล่ะ?
อวี้เถาผุดคิดถึงเรื่องที่โดนคนตามเมื่อกลางวัน ถามว่า มันจะเป็นแบบนั้นจริงเหรอ?
อย่านะ นั่นคือขุมทรัพย์ที่ใหญ่ที่สุดของเขาเลยนะ
ตอนนั้นเขาคิดว่าบ้านหลังนั้นอยู่ในย่านใจกลางเมือง ต่อให้มีคนจ้องจะขโมย คงลำบากที่จะขนของข้างในออกไป
ถ้าขุมทรัพย์นั้นถูกขโมยจริง ๆ อวี้เถาบอกได้เลยว่าเขาจะร้องไห้ตาย
เพราะเป็นห่วงมาก อวี้เถาจึงตื่นแต่เช้ามืด ขี่จักรยานรีบไปที่บ้านหลังนั้น
พอเปิดประตูเข้าไปกวาดตามองรอบ ๆ หัวใจของอวี้เถาก็เย็นเฉียบไปหมด
ในสนามมีหลุมอยู่สองหลุม ตอนกลางวันยังไม่มีเลย หลุมทั้งสองนั้นตรงกับตำแหน่งที่ฝังทรัพย์พอดี
จบเห่! อวี้เถาไม่มีความหวังอะไรอีกแล้ว มีแต่หวังว่าคนที่มาเจอสมบัติจะเจอน้อย ๆ หน่อย อย่าขนของรักของเขาหายไปหมดเลย
แต่ยิ่งกลัวอะไรก็ยิ่งเจออย่างนั้น อวี้เถารู้ได้อย่างรวดเร็วว่าอีกฝ่ายขนสมบัติของเขาไปหมดแล้ว ไม่เหลือแม้แต่เส้นผม!
อวี้เถาทำของมีค่าหาย แต่กลับไม่กล้าแจ้งความ จะแจ้งความยังไงล่ะ? ที่มาของสมบัติพวกนั้นอวี้เถาอธิบายไม่ได้
แต่ถ้าจะให้จบแค่นี้ อวี้เถาก็ไม่ยอม เขารีบออกจากบ้านไปหาเจ้าถิ่น
เรื่องแบบนี้เจ้าถิ่นน่าจะสืบได้ไม่ยาก เพราะสมบัติตั้งมากมาย แค่ขุดและขนกล่องยังต้องใช้เวลาหลายชั่วโมง
ขนาดนั้น ไม่เชื่อว่าจะไม่ทิ้งร่องรอยไว้เลย พอรู้ว่าใครขโมย อวี้เถาก็มีแผนจะแย่งกลับมา
ตอนนี้อวี้เถายังไม่รู้ว่าเจ้าถิ่นที่เขาไปหา ไม่พบเบาะแสแม้แต่นิดเดียว