คุณลุงผู้ดูแลเดินไปพร้อมกับแนะนำสภาพของสนามหลังบ้าน ภายในลานกว้างแห่งนี้ล้วนเป็นคนงานและครอบครัวของโรงงานเหล็กกล้า สภาพครอบครัวเรียบง่าย
บางครอบครัวอาศัยอยู่ในลานนี้มาครึ่งชีวิต ต่างก็รู้จักมักคุ้นกันดี
ลานนี้ไม่มีคนนอกเข้ามาพักอาศัย แม้แต่การขออาศัยชั่วคราวก็ไม่มี
คุณลุงอาอวี้ผู้ดูแลพูดด้วยความมั่นใจมาก ในฐานะผู้ดูแลลาน เขารับผิดชอบงานมาก สองตานี้ไม่เคยว่างเลย
ตราบใดที่คนที่เข้ามาในลานนี้ เขาไม่มีทางพลาด
เจิ้งลี่เอ่ยปากพยักหน้าเป็นระยะ ยิ้มๆ ในใจคิดว่าคุณลุงอาอวี้พูดเว่อร์ไปหน่อยนะ ถ้าคุณรู้จริงทุกเรื่องอย่างที่พูด คุณก็น่าสงสัยแล้วล่ะ
เพราะความน่าสงสัยนี้ เจิ้งลี่ก็เลยไม่เถียงคุณลุงอาอวี้ เธอต้องประคองคุณลุงอาอวี้ไว้ เพื่อให้เวลาซิ่วหลาน
ต้องรู้ว่าก่อนที่พวกเขาจะลงมือตรวจสอบ พวกเขาได้นัดสัญญาณกันไว้แล้ว ถ้ามีอะไรผิดปกติต้องเตือนกันทันที
ถ้าไม่สะดวกพูด ก็ใช้สายตาสื่อกัน
สายตาที่จางซิ่วหลานส่งให้เมื่อกี้คือการบอกว่าเธอพบความผิดปกติแล้ว และจางซิ่วหลานก็ไม่ได้ไปห้องน้ำจริงๆ เธอไปแจ้งความต่างหาก
จริงๆ แล้วจางซิ่วหลานไปแจ้งความจริงๆ เธอวิ่งเล็ก ๆ ตลอดทางจนพุ่งเข้าไปในสำนักงานรักษาความสงบ
ผู้กองหลินที่กำลังถือเอกสารเตรียมหาผู้บังคับบัญชาเซ็นอยู่ เห็นจางซิ่วหลานวิ่งเข้ามาก็รู้สึกแปลกใจ
“เจ้าหน้าที่จาง เกิดอะไรขึ้น? ดูเธอรีบร้อนจนเหงื่อท่วมหัวอย่างนี้”