คำพูดของยายหลินทำให้จางซิ่วหลานสามคนพยักหน้าเป็นระยะๆ จริงอย่างที่พูด เมื่อก่อนงานทั้งหมดเป็นของซุนต้าจู้กับภรรยาสองคนทำ ส่วนค่าครองชีพก็ออกโดยสองคนนั้น
สองคนนั้นเป็นคนใจดีและอ่อนโยน ถ้าไม่โดนบีบหนักๆ จะแยกบ้านตัดขาดไปได้ยังไง
"ไม่รู้ว่าตอนนี้ครอบครัวซุนต้าจู้อาศัยอยู่ที่ไหนนะ ได้ยินว่าซุนต้าจู้ทำธุรกิจได้เงินเยอะมาก จริงเหรอ?" เว่ยฟางถาม
ยายหลินพยักหน้า "จริงสิ ฉันเคยเห็นซุนต้าจู้ออกแผงลอย แบกออกไปทั้งหลัง กลับมาได้แค่ครึ่งเดียว คืนนึงได้เงินไม่น้อยเลย
ซุนต้าจู้เป็นคนมีความสามารถ ฟูเสี่ยวหงก็เก็บเงินเก่ง ถ้าพวกเขาไม่ถูกดูดเลือด ยังไงก็ต้องรวยแน่ๆ"
"ขายของริมทางมันได้เงินขนาดนั้นเลยเหรอ?" เว่ยฟางหมุนแก้วไปมา ดวงตาเป็นประกาย
เว่ยฟางเป็นคนเห็นอะไรแล้วเดินไม่ไหว เห็นแก่เงินหน่อยๆ แต่โดยรวมแล้วไม่ใช่คนไม่ดี แถมยังกตัญญูต่ออาอวี้ด้วย
ตอนนี้เห็นเว่ยฟางเริ่มสนใจการขายของริมทาง จางซิ่วหลานก็พูดต่อ "ขายของริมทางได้เงินไม่น้อยจริงๆ
ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่น แค่แผงขายข้าวผัดหมี่ผัดที่ลานศูนย์เยาวชน คืนนึงก็ได้เงินสามสี่สิบหยวนแล้ว
นั่นยังไม่ใช่ที่ได้เงินมากที่สุด ที่ได้เงินมากที่สุดคือขายเสื้อผ้า คืนไหนขายดี ได้เป็นร้อยหยวนก็เป็นไปได้"
เว่ยฟางฟังแล้วตาเบิกกว้าง แทบไม่เชื่อหูตัวเอง แม้แต่หนิงเสวี่ยกับยายหลินก็ตกใจสุดๆ