ถูกยายจางพูดเสียดสี จางซิ่วหลานก็ไม่โกรธ นางยิ้มแล้วเดินเข้าไปสองก้าว พูดหยอกล้อกลับว่า
"เห็นแล้วสิคะ ไม่ใช่ตกใจจนตั้งตัวไม่ทันน่ะ"
จางซิ่วหลานทำท่าเหมือนยายจาง มองสำรวจยายจางขึ้นลง สุดท้ายก็พูดขึ้นว่า
"ว่าแต่แม่คะ แม่นี่มาแบบมือเปล่าเลยเหรอ? เลือกหน่อยไม่ได้เหรอ อย่างน้อยก็เอาของกินของดื่มมาฝากลูกสามคนของคุนหน่อยสิ"
"ฉันขี้เหนียวเหรอ? ถ้าฉันไม่ขี้เหนียวจะเลี้ยงพวกแกไว้ได้ยังไง? ฉันขี้เหนียว ฟังแล้วตลกจริง ไหนว่าเงินในบ้านฉันมันมาจากลมมาจากฟ้ารึไง?"
ยายจางกลอกตา ผลักจางซิ่วหลานออกไปแล้วเดินเข้าห้องรับแขก กวาดตามองรอบหนึ่ง แววตาเผยความรังเกียจ
แยกบ้านกันมานานเท่าไหร่แล้ว ถึงตอนนี้บ้านยังไม่มีเฟอร์นิเจอร์ดีๆ สักชิ้น หรือว่าเงินก้อนนั้นเก็บไว้จริงๆ?
"ไอ้คุนสามคนล่ะ? ไม่ได้อยู่บ้านเหรอ?"
"ไม่อยู่ค่ะ พวกเขาไปเรียนพิเศษที่ศูนย์เยาวชนกัน" จางซิ่วหลานรินน้ำเปล่าแก้วหนึ่งส่งให้ยายจาง "คงเหนื่อยแล้วใช่ไหม ดื่มน้ำคลายร้อนก่อนสิคะ"
"น้ำเปล่าเหรอ? ใส่ใบชาให้หน่อยก็ยังดี" ยายจางปากก็ว่าแต่ก็ยังยกขึ้นดื่มจนหมดแก้ว
อากาศร้อนขนาดนี้เดินมาทางตั้งไกล นางกระหายน้ำจริงๆ พอดื่มเสร็จก็ทำปากชิมแล้วบ่นว่า "น้ำเปล่าไม่อร่อย เอาใบชาในบ้านแกออกมาชงสิ"
"ไม่มีใบชาค่ะ" จางซิ่วหลานกลอกตา ทั้งที่นางมีชาดีๆ อยู่ไม่น้อย แต่ยายจางไม่คู่ควรจะได้ดื่ม
คนที่มาบ้านลูกสาวแท้ๆ ยังไม่ยอมเอาขนมแม้แต่ชิ้นเดียวมาให้ ไม่คู่ควรจะได้ดื่มชาของนาง