หลังแจกขนมฉลองเรียบร้อย หลินเสี่ยวอิงก็ดึงจางซิ่วหลานไปที่มุมแล้วพูดเสียงเบา:
"ฉันซื้อบ้านไว้ที่ตรอกจีเซียง นายมือยังมีเงินเหลืออยู่ไม่ใช่เหรอ? ไปซื้อไว้สักหลังเถอะ รอให้มันขึ้นราคา"
จางซิ่วหลานเลิกคิ้ว นี่มันมีนัยแฝงชัด ๆ จางซิ่วหลานคิดถึงความผิดปกติของหลินเสี่ยวอิงแล้ว ก็อดคิดไม่ได้ว่าอีกฝ่ายอาจเป็นคนที่กลับชาติมาเกิดเหมือนกัน
เขาว่ากันว่าฟังคนอื่นแล้วอิ่มท้อง จางซิ่วหลานตัดสินใจจะเป็นคนที่ฟังคนอื่น บ้านซื้อมาแล้วยังไงก็คือกำไร
จางซิ่วหลานรีบถามทันที: "แถวนั้นยังมีบ้านขายอยู่อีกไหม?"
"มี มีอยู่หลังหนึ่งเป็นบ้านหลังใหญ่ ลานสามชั้น ราคาหมื่นสอง ไม่แยกขาย
นอกจากบ้านหลังใหญ่นั้นแล้ว ยังมีอีกสองที่ ที่หนึ่งเป็นห้องสองห้องในลานรวม ราคาแปดร้อย
อีกที่หนึ่งเป็นลานเล็ก พื้นที่ไม่ใหญ่ แค่ประมาณร้อยเจ็ดสิบแปดตารางเมตร แต่เป็นบ้านเดี่ยวมีลานส่วนตัว ราคาสามพันแปด"
หลินเสี่ยวอิงอดถอนหายใจไม่ได้: "ฉันแค่ไม่มีเงินติดตัว ไม่อย่างนั้นฉันอยากซื้อบ้านเดี่ยวมีลานส่วนตัวนั่นจริง ๆ"
"จริงด้วย บ้านเดี่ยวอยู่แล้วสงบ นายบอกที่อยู่มาให้ฉันหน่อยสิ พอฉันว่างจะไปดู"
"ได้เลย ได้เลย" หลินเสี่ยวอิงรีบบอกที่อยู่ทันที พร้อมกำชับ: "ถ้านายอยากซื้อต้องรีบหน่อยนะ
ถึงที่แถวนั้นจะไกล แต่บ้านก็ขายดีอยู่นะ"
"โอเค ฉันจะรีบไป" จางซิ่วหลานถามหลินเสี่ยวอิงเรื่องขั้นตอนการโอนกรรมสิทธิ์อีก