จางซิ่วหลานจ้องตายายจางแล้วเริ่มเอาความหลังขึ้นมาโวยวาย เล่าถึงครอบครัวจางว่าทำตัวแย่แค่ไหน ยืมเงินไม่คืน แถมยังรังแกเด็กเล็กอีก
เด็กเล็กไปทักทายปีใหม่ถึงบ้าน ยังไม่แม้แต่จะได้ลูกอมสักเม็ด ไม่เคยเจอญาติที่ขี้งกขนาดนี้มาก่อน
ยายจางฟังแล้วหน้ากลายเป็นสีเขียว หันไปมองสายตาแซวยั่วของคนรอบข้าง โกรธจนหันหลังเดินกลับทันที ลูกสาวคนนี้ทิ้งไม่ได้แล้ว หัวใจแยกจากครอบครัวไปแล้วจริง ๆ
จะมาหาผลประโยชน์จากลูกสาวคนนี้ยากเกินไปแล้ว ทุกครั้งที่มาหาไม่เคยได้อะไรติดไม้ติดมือกลับไปเลย ยายจางไม่พอใจอย่างมาก
เห็นยายแก่เดินจากไป จางซิ่วหลานก็ทำปากดูแคลนในใจ แค่นี้เองหรือนี่ ถ้าเจอจางซิ่วหลานจริง ๆ พลิกเกมได้ในชั่วพริบตา
จางซิ่วหลานส่งเด็ก ๆ เสร็จก็กลับมาที่สำนักงานเขตชุมชน ยังไม่มีใครมาถึง จางซิ่วหลานหยิบผ้าเช็ดโต๊ะขึ้นมาเช็ดโต๊ะทำงานก่อน
ทำเสร็จก็ชงชาหนึ่งแก้ว หยิบหนังสือพิมพ์ที่เพิ่งมาถึงวันนี้มานั่งอ่านอยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงาน
เป็นอย่างที่เขาว่ากัน ชาหนึ่งแก้ว หนังสือพิมพ์หนึ่งฉบับ เอาไว้ฆ่าเวลาไปได้ครึ่งวัน
อ่านหนังสือพิมพ์ไปได้สักพัก เจิ้งลี่กับคนอื่น ๆ ก็มาถึง จางซิ่วหลานยื่นหนังสือพิมพ์ที่อ่านเสร็จให้เจิ้งลี่ แล้วหยิบหนังสือเกี่ยวกับเศรษฐศาสตร์ออกมาจากกระเป๋ามานั่งอ่าน
เจิ้งลี่โน้มตัวเข้าไปดูสองตา ตายแล้ว หนังสือหนา ๆ แบบนั้นจะอ่านยังไงไหว เห็นแล้วปวดหัวขึ้นมาทันที
เจิ้งลี่รีบหดหัวกลับอย่างรวดเร็ว กลัวว่าจางซิ่วหลานจะลากไปอ่านหนังสือด้วยกัน
เวลาช่วงเช้าผ่านไปอย่างรวดเร็ว ใกล้จะเลิกงาน หัวหน้าหม่าออกมาจากห้องทำงาน ประกาศข่าวดีหนึ่งข่าว