สวีเฟยทำงานเหนื่อยมาทั้งวัน เพิ่งจะก้าวเข้าบ้านก็มีถ้วยชาปาใส่หัวเอาเสียอย่างนั้น โชคดีที่เขารีบหลบตัวไปด้านข้างได้ทัน
ถ้วยชาตกกระแทกพื้นแตกกระจายอยู่ด้านหลังเขา
สวีเฟยลูบหน้าอกตัวเองด้วยความตกใจ แล้วร้องถามว่า “พ่อครับ พ่อทำอะไรเนี่ย?”
“พ่อทำอะไร? แล้วแกไม่พูดบ้างเหรอว่าแกทำอะไร? วัน ๆ แกคิดอะไรอยู่?
มีงานดี ๆ ก็ไม่ทำ ชอบเที่ยวเตร่ไปวัน ๆ แบบนี้ แกคิดจะเอายังไงกันแน่?”
สวีเสี่ยวหลินชี้หน้าด่าสวีเฟย ด้วยสีหน้าเอาใจช่วยไม่ขึ้น เขาคิดว่าสวีเฟยคงอกหักจนเสียใจหนักหนา
ก็แค่ผู้หญิงคนหนึ่งนี่นา? แล้วยังเป็นผู้หญิงที่ท้องลูกนอกคอกอีก ถึงขั้นเสียใจขนาดนั้นเลยเหรอ?
ผู้หญิงในโลกนี้ก็ไม่ได้ตายหมดสักหน่อย มีเงินอยู่ในมือจะกลัวอะไรกับการหาผู้หญิงดี ๆ มาเป็นเมีย?
สวีเสี่ยวหลินที่อารมณ์ไม่ดีชี้หน้าด่าสวีเฟยอย่างดุเดือด หวังจะด่าให้ลูกชายคนนี้รู้สึกตัว แล้วกลับไปทำงานที่โรงงานอย่างขยันขันแข็ง
สวีเฟยถูกด่าจนเบื่อหน่าย เขาแคะหูแล้วพูดว่า “พ่อครับ พ่อชอบทำงานก็ทำงานไปสิครับ แต่อย่ามายุ่งกับผมเลยได้ไหม?”
“พ่อไม่ยุ่งกับแก? พ่อเป็นพ่อของแกนะ พ่อไม่ยุ่งกับแกแล้วจะให้พ่อทนดูแกจมปลักแบบนี้ได้เหรอ?”
สวีเสี่ยวหลินโมโหจนดึงเข็มขัดออกมา เด็กคนนี้สมควรโดนสั่งสอนจริง ๆ วัน ๆ ไม่ทำอะไรดี ต้องเอาเข็มขัดฟาดให้เข็ด
สวีเฟยเห็นท่าไม่ดี พ่อกำลังจะลงไม้ลงมือจริง ๆ แล้ว ก็คิดจะหันหลังวิ่งหนี แต่พอก็เห็นปู่กับลุงปิดประตูอยู่หน้าบ้านพอดี
สวีต้าลินหัวเราะแหะ ๆ ใส่สวีเฟย สีหน้าเขียนไว้ชัดว่ามาดูเรื่องสนุก ทำเอาสวีเฟยได้แต่เซ็งในใจ