ยายหลินขายไข่ต้มไม่เพียงแต่ทำเงินให้ตัวเองเท่านั้น แต่ยังพาน้องสาวที่อยู่บ้านนอกมาทำเงินด้วย
น้องสาวของเธอที่บ้านนอกช่วยเธอเก็บไข่ และเอาผักที่บ้านมาขายในเมือง ได้ยินว่าทำเงินได้ไม่น้อย
อาจจะมากกว่าที่ยายหลินทำได้ด้วยซ้ำ
พูดถึงตรงนี้เว่ยฟางยิ่งอิจฉา เธออยากรุกำลังคิดจะทำการค้าบ้าง จะขายหน้าก็ขายหน่อย แต่ได้เงินจริง
หนิงเสวี่ยที่อยู่ใกล้ ๆ ก็ชื่นชมไม่ไหว พูดเสียงเบา “เธอว่าเราลาออกจากงานเย็นนี้ไปตั้งแผงขายของดีไหม? ขายอะไรดีล่ะ?”
“เธออยากทำธุรกิจเล็ก ๆ เหรอ?” จางซิ่วหลานกวาดตามองหนิงเสวี่ย “เธอแต่งตัวเก่งนะ งั้นลองหาซื้อเครื่องประดับเล็ก ๆ มาขายดูสิ”
“ได้เหรอ? เธอรู้ที่รับของมาขายไหม?” หนิงเสวี่ยวางงานในมือลง “ฉันทำธุรกิจเล็ก ๆ ได้จริงเหรอ?”
“จะได้หรือไม่ได้ต้องดูว่าเธอวางหน้าได้ไหม การทำธุรกิจเล็ก ๆ ต้องพูดจาเก่ง อย่าทำหน้าไม่พอใจใส่ลูกค้า
ลองคิดดูนะ ถ้าเธอไปซื้อของที่สหกรณ์ร้านค้า แล้วพนักงานขายทำหน้าบูดบึ้งใส่ โยนของใส่เธอ ถ้ามีทางเลือกอื่น เธอยังจะไปซื้อที่สหกรณ์ร้านค้าอีกไหม?”
คำถามของจางซิ่วหลานตอบง่ายมาก หนิงเสวี่ยกับเว่ยฟางตอบพร้อมกัน “ไม่ไป!”
เว่ยฟางพอพูดถึงเรื่องนี้ก็มีเรื่องจะเล่า อดบ่นถึงประสบการณ์ไปซื้อของที่สหกรณ์ร้านค้าเมื่อวานไม่ได้
“ถ้ามีทางเลือกอื่น ยังไงฉันก็ไม่ไปสหกรณ์ร้านค้า เธอไม่รู้ว่าพนักงานคนนั้นบริการแย่แค่ไหน