บทที่ 23 ผิดปกติ
พอถึงบ่ายวันรุ่งขึ้น เถียนเสี่ยวฟางก็พาพ่อแม่กลับมาที่บ้านของตัวเอง
คุณนายเสี่ยวฟางอยากกลับบ้านพร้อมกับสามี นางเป็นหญิงชราชนบทหัวโบราณ มีลูกชายแล้วก็ไม่อยากไปอาศัยอยู่บ้านลูกสาว อีกอย่างบ้านลูกสาวอยู่ในอำเภอก็ไม่สะดวกเท่าไร ไม่เหมือนชนบทที่กว้างขวาง มีลานบ้านใหญ่โต ออกจากห้องมาก็เห็นท้องฟ้าเห็นแสงตะวัน อยู่ในเมืองแบบนี้ช่างอึดอัดเสียจริง
แต่ครั้งนี้ลูกสาวยืนกรานไม่ยอมให้นางกลับ ต้องให้อยู่ที่นี่จนกว่าร่างกายจะหายดีเสียก่อน อีกทั้งอยู่ในอำเภอก็สะดวกต่อการหาหมอหายามากกว่า ด้วยความกตัญญูของลูกสาว คุณนายเสี่ยวฟางจึงจำใจย้ายมาอยู่บ้านลูกสาว ส่วนสามีก็กลับบ้านเก่าไปดูแลพืชผลในไร่นา
พอตกบ่าย แม่เซี่ยวเฉิงก็พาแม่บ้านคนหนึ่งมาให้ เป็นหญิงวัยสี่สิบกว่า ๆ ที่มาจากชนบทเหมือนกัน ดูท่าทางซื่อ ๆ เรียบง่าย “เสี่ยวฟาง นี่คือพี่ชิวเหมย์ ต่อไปให้เธอช่วยดูแลอิ๋งอิ๋งนะ”
คนก็พามาแล้ว เถียนเสี่ยวฟางจึงไม่ได้พูดอะไร อย่างน้อยแม่ของเธออยู่ที่นี่ เธอก็ยังพอวางใจได้ เพียงแต่ในบ้านมีแค่สองห้อง ชิวเหมย์จึงต้องพักห้องเดียวกับคุณนายเสี่ยวฟางไปก่อน
ชีวิตที่รวนเรกลับเข้าสู่ร่องเข้าสู่รอยอีกครั้ง เพราะแม่เข้าโรงพยาบาล เถียนเสี่ยวฟางไม่ได้กลับมานอนบ้านมาสิบกว่าวันแล้ว ลูกสาวก็ผอมลงอย่างเห็นได้ชัด ทำให้เถียนเสี่ยวฟางปวดใจมาก พอกล่อมลูกสาวหลับแล้ว เธอก็หันไปกอดสามี
“อย่ามายุ่ง นอนได้แล้ว!” กัวเซี่ยวเฉิงหันหลังให้เธอ แล้วปัดมือซุกซนของเธอออก
“ฉันไม่เอา”
“วันนี้ฉันเหนื่อยนิดหน่อย”