บทที่ 24 ผู้ใหญ่ไม่ถือสาคนใจแคบ
กินข้าวเสร็จ ระหว่างพักกลางวัน เถียนเสี่ยวฟางพูดกับกัวเซี่ยวเฉิงว่าชิวเหมย์ทำงานไม่ค่อยเป็นจริง ๆ สู้ชิงอวี้ไม่ได้เลย
“คนเพิ่งมา เดี๋ยวค่อย ๆ ปรับตัวก็ทำได้เอง”
พอเถียนเสี่ยวฟางพูดถึงชิงอวี้ ก็นึกถึงคำพูดของพี่สามีเมื่อตอนเช้า “จริงสิ เช้านี้ฉันเจอพี่ใหญ่ พี่ใหญ่บอกว่าคุณขอให้เขาช่วยหางานให้ชิงอวี้ ตกลงมันเรื่องอะไรกันแน่ แม่คุณไล่เขาไป แต่คุณกลับหางานให้เขา ฉันรู้สึกว่ามันแปลก ๆ ยังไงไม่รู้”
กัวเซี่ยวเฉิงได้ยินดังนั้นก็มีสีหน้าไม่เป็นธรรมชาติ พูดอึกอักว่า “ไม่ใช่แม่ไล่ชิงอวี้ไปหรอก ผมเห็นว่าเขาทำงานดี ก็เลยถามพี่ใหญ่ไปอย่างนั้นเอง”
เถียนเสี่ยวฟางเห็นกัวเซี่ยวเฉิงตื่นตระหนกขนาดนั้น ในใจก็เริ่มสงสัย แต่ยังทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้แล้วพูดว่า “วันนี้ฉันได้รับจดหมายจากพี่เฉวียนหลิน”
พอกัวเซี่ยวเฉิงได้ยินประโยคนี้ก็รีบเงยหน้าขึ้น “ชิงอวี้เป็นอะไรหรือเปล่า?”
“คุณจะตื่นเต้นอะไรขนาดนั้น? ทำไมพี่เฉวียนหลินส่งจดหมายมาแล้วต้องพูดถึงเขาด้วยล่ะ? กัวเซี่ยวเฉิง! คุณกับแม่มีเรื่องอะไรปิดบังฉันอยู่?” เถียนเสี่ยวฟางไม่อยากคิดไปในทางนั้น แต่พอนึกถึงท่าทีผิดปกติของสามี ปฏิกิริยาของแม่สามี และการจากไปอย่างกะทันหันของชิงอวี้ ทุกอย่างก็ดูจะกระจ่างขึ้นมา
“ไม่มีอะไร”
“พี่เฉวียนหลินบอกฉันหมดแล้ว คุณจะปิดบังฉันไปถึงเมื่อไร?” เถียนเสี่ยวฟางตัดสินใจลองหยั่งเชิงเขา จึงขึ้นเสียงใส่ด้วยความโกรธ
กัวเซี่ยวเฉิงมองภรรยาด้วยความตกใจและฉงน ก่อนจะก้มหน้าก้มตาเงียบ เขาไม่รู้ว่าเธอรู้อะไรไปบ้าง จึงทำได้เพียงนิ่งเงียบ