บทที่ 22 ให้ชิงชิงไปแทน
โหวกุ้ยหลานไม่อยากเสียงานที่ได้เงินเดือนสามสิบหยวนทุกเดือน ชิงอวี้ไม่อยากทำแล้วก็ให้ชิงชิงไปแทน ชิงชิงนิสัยหนักแน่น ไม่เหมือนลูกสาวคนรองที่เบื่อง่าย ทำอะไรได้แค่ “เห่อของใหม่สามวัน” อย่างนั้นก็มีแต่ต้องไปคุยกับเถียนชุ่ย
ไปขอให้คนอื่นช่วยย่อมไปมือเปล่าไม่ได้ พอนึกถึงเรื่องเงิน โหวกุ้ยหลานก็เดินไปยังห้องแถวที่ลูกสาวทั้งสองพักอยู่ ชิงอวี้กลับมาคราวนี้ยังไม่ได้เอาเงินมาให้เธอเลย
“ชิงอวี้ เขาจ่ายค่าจ้างให้ลูกหรือยัง?”
“จ่ายแล้วค่ะ”
“งั้นเอามาให้แม่สิ ลูกสาวอย่างลูกอย่าทำหายหมดล่ะ”
เงินย่อมเก็บไว้กับตัวอยู่แล้ว แต่ชิงอวี้พกเงินติดตัวมาสองร้อยหยวน ถ้าแม่เห็นเข้าคงอธิบายกันไม่รู้เรื่อง อีกอย่างเธอก็ไม่อยากเล่าเรื่องในเมืองให้พวกเขาฟัง ชิงอวี้จึงบอกว่าจะไปเข้าห้องน้ำ
“ลูกนี่ก็แปลก ที่นี่ไม่มีคนนอกเสียหน่อย!” โหวกุ้ยหลานเอ็ด
ชิงอวี้หยิบเงินหกสิบหยวนออกมาให้แม่ โหวกุ้ยหลานนับทวนสองรอบ แล้วดึงเงินห้าหยวนออกมายื่นให้ชิงอวี้ “เอาไว้ใช้จ่ายจิปาถะ”
“หนูไม่เอาค่ะ!” ชิงอวี้หงุดหงิด ไม่อยากพูดกับแม่ จึงเอนตัวลงนอนบนเตียงอีกครั้ง
“หงุดหงิดเรื่องอะไรขึ้นมาล่ะ? ไม่เอาก็ช่าง!” โหวกุ้ยหลานม้วนเงินเก็บ แล้วถือออกจากห้องไป
พอเก็บเงินเรียบร้อย โหวกุ้ยหลานก็ออกจากบ้าน เลี้ยวไปยังร้านขายของฝากของหมู่บ้าน ซื้อ น้ำตาลทรายสองชั่งกับขนมไข่สองถุง แล้วหิ้วไปบ้านเถียนชุ่ย
เถียนชุ่ยปูเสื่อไว้ตรงทางเดินหน้าประตู มองหลานชายหลานสาวสองคนเล่นกัน ส่วนตัวเองนอนอยู่ข้าง ๆ คอยตะโกนเรียกเด็กทั้งสองเป็นระยะ