เสิ่นโส่วเจิ้งเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในซานย่าช่วงสองสามวันที่ผ่านมาให้ฟัง
“ทีมพ่อบ้านดูแลการท่องเที่ยวส่วนตัวอะไรนั่น ฉันก็ให้เลิกจ้างไปแล้ว พวกเราเอาแต่พักผ่อนอยู่ในโรงแรมทุกวัน ไม่ได้ใช้บริการพวกเขาสักเท่าไร”
จู่ ๆ เสิ่นเยี่ยนก็รู้สึกว่าแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน แผนการที่วางไว้แต่แรกอาจเป็นเขาที่คิดมากไปเอง ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามธรรมชาติดีที่สุด
“พวกคุณอยากทำอะไรก็ทำตามสบาย ถ้าอยู่โรงแรมจนเบื่อแล้วอยากออกไปเที่ยว ค่อยให้ผมจัดการให้ก็ได้ครับ”
“ยังไม่เบื่อเลย ที่นี่อากาศดี อุณหภูมิก็กำลังสบาย อาการเจ็บคอเรื้อรังของฉันเหมือนจะหายแล้วด้วย ปู่กับย่าของเธอก็พักผ่อนกันอย่างมีความสุข สุขภาพแข็งแรงดี ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก”
เสิ่นเยี่ยนถามต่อว่า “พรุ่งนี้เป็นวันเกิดคุณปู่ เราคงไม่กินกันที่นี่หรอกใช่ไหมครับ?”
“ยังต้องให้เธอบอกอีกหรือ ต่อให้เธอไม่มา พวกเราก็จะออกไปหาร้านอาหารดี ๆ สักร้านจัดงานวันเกิดให้คุณปู่อยู่แล้ว”
เสิ่นเยี่ยนยิ้ม “ในเมื่อผมมาแล้ว พรุ่งนี้ให้ผมจัดการเองนะครับ”
แววตาของเสิ่นโส่วเจิ้งเผยรอยยิ้ม “ฉันรอให้เธอพูดประโยคนี้อยู่พอดี”
หลังจากกินมื้อเย็นเสร็จ เสิ่นเยี่ยนก็ไปที่ร้านอาหารจีนของโรงแรมกับเสิ่นเยียนหราน ร้านอาหารจีนรุ่นหยวน
แม้ร้านจะเน้นอาหารหวยหยางกับอาหารพื้นเมืองไห่หนานเป็นหลัก แต่พอได้ดูเมนูแล้วก็คิดว่าปู่กับย่าน่าจะกินได้ อีกทั้งมาไห่หนานทั้งที ก็ควรลองชิมอาหารพื้นเมืองแท้ ๆ ของที่นี่
เสิ่นเยี่ยนกำลังจะจองห้องส่วนตัว เสิ่นเยียนหรานก็พลันนึกไอเดียขึ้นมาได้
“พี่ ลองถามดูสิว่าให้เขาส่งอาหารไปที่วิลล่าได้ไหม พวกเราจัดโต๊ะกินข้าวริมสระว่ายน้ำ กินไปชมวิวทะเลไป แบบนั้นสบายจะตาย พี่ลองนึกภาพบรรยากาศดูสิ ผ่อนคลายสุด ๆ เลย”