หลังหิมะตก ท้องฟ้าก็แจ่มใสขึ้น แสงแดดส่องลอดกิ่งไม้ที่ปกคลุมด้วยหิมะลงมา
เสิ่นเยี่ยนจูงมือลู่เจียหนิงเดินไปตามทางเดินริมคลอง รอยเท้าของทั้งคู่ทอดยาวอยู่บนพื้นหิมะ
เสิ่นเยี่ยนหันมาพูดเสียงเบา “พ่อแม่กับคุณปู่คุณย่าไปเที่ยวซานย่ากันหมดแล้ว วันอาทิตย์เป็นวันเกิดคุณปู่ เราไปเที่ยวพักผ่อนช่วงสุดสัปดาห์กันไหม คุณปู่เจาะจงอยากพบเธอด้วย”
ลู่เจียหนิงอยากไปกับเสิ่นเยี่ยนมาก แต่ตอนนี้เธอยังจัดการปัญหาของบริษัทยาชิงเยี่ยนไม่เรียบร้อย การทดลองทางคลินิกระยะที่สองก็มาถึงช่วงสำคัญที่สุดแล้ว จะออกไปเที่ยวได้อย่างไร
“ช่วงนี้การทดลองทางคลินิกสำคัญมาก ก่อนจะได้ข้อสรุปเบื้องต้น ฉันคงไม่มีเวลาพักเลย ฉันเองก็อยากไปจริง ๆ แต่ไปไม่ได้จริง ๆ”
“อีกอย่าง ฉันรับปากแม่ไว้แล้วว่าจะเว้นระยะห่างจากคุณไปก่อน อย่าว่าแต่ไปซานย่าด้วยกันเลย แค่ตอนนี้ถ้าแม่จับได้...”
ลู่เจียหนิงทำหน้าเคร่งเครียดอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็กลับมายิ้มได้อย่างรวดเร็ว
“แต่ตอนนั้นเราวิดีโอคอลกันได้นะ ถึงจะอยู่คนละที่ ฉันก็อวยพรวันเกิดคุณปู่ผ่านหน้าจอได้”
เสิ่นเยี่ยนรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง แต่ยิ่งเห็นสีหน้าของลู่เจียหนิงก็ยิ่งชอบเธอ
“งั้นฉันก็ต้องทิ้งเธอไว้ที่เมืองหยางเฉิงคนเดียวแล้วล่ะ กินให้เยอะ ๆ นะ อย่าผอมไปกว่านี้ ฉันชอบตอนเธอมีเนื้อมีหนังแบบนี้”
ลู่เจียหนิงได้ยินแล้วก็เหลือบมองเสิ่นเยี่ยนอย่างค้อน ๆ ก่อนหยิกเอวเขาแรง ๆ ทีหนึ่ง
เสิ่นเยี่ยนเจ็บจนยิ้มพลางงอตัวลง ปั้นก้อนหิมะขึ้นมาก้อนหนึ่ง ทำท่าจะยัดใส่คอเสื้อด้านหลังของลู่เจียหนิง
ลู่เจียหนิงร้องด้วยความตกใจ รีบวิ่งหนีไปข้างหน้า พอทิ้งระยะห่างจากเสิ่นเยี่ยนได้แล้ว เธอก็กอบหิมะจากพื้นมาปั้นเป็นก้อน โต้กลับเขาบ้าง