เช้าวันเสาร์
เสิ่นเยี่ยนกลับถึงบ้านหลังไปวิ่งริมคลอง ซูกุ้ยหลานเตรียมยาจีนไว้ให้เรียบร้อยแล้ว
ไม่นานหลังดื่มยา ซูกุ้ยหลานก็สังเกตเห็นว่าใบหน้าของเสิ่นเยี่ยนดูบวมขึ้น
“ลูก แก้มลูกบวมขึ้นหรือเปล่า?”
เสิ่นเยี่ยนเองก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ พอสังเกตดูดี ๆ ก็พบว่าบวมจริง
ตามตัวก็รู้สึกคันยุบยิบ พอถอดเสื้อผ้าออกดูก็เห็นผื่นแดงจาง ๆ ขึ้นเป็นปื้นตามลำตัวและแขนขา
แต่เขาก็ไม่ได้รู้สึกไม่สบายเป็นพิเศษ แถมมื้อเช้ายังกินได้มากกว่าปกติด้วยซ้ำ
พอดีพรุ่งนี้จะไปหาหมอลู่ ให้หมอตรวจดูสักหน่อย
ซูกุ้ยหลานยังไม่ค่อยวางใจ เสิ่นเยี่ยนจึงโทรไปยังเบอร์ที่จดไว้ตอนตรวจรักษา
คนที่รับสายคือหมอลู่น้อย
“อาการแบบนี้ในแพทย์แผนจีนเรียกว่าปฏิกิริยาหมิงเซวียน เป็นวิธีหนึ่งที่ร่างกายใช้ขับพิษเย็นออกมา อาการแบบคุณพบได้ค่อนข้างบ่อย ไม่ต้องกังวลนะคะ พอดีพรุ่งนี้หมอลู่ออกตรวจ คุณค่อยแวะมาตรวจอีกครั้งก็ได้ค่ะ”
“เข้าใจแล้วครับ พรุ่งนี้ผมจะไป ขอบคุณหมอลู่น้อย”
เสิ่นเยี่ยนเองก็รู้สึกว่าไม่ได้ไม่สบายอะไร ตอนเที่ยงจึงไปตรวจนับจำนวนคนกับหลิวปินต่อ
“ไม่เจอกันวันเดียว หัวหน้าก็กลายเป็นศิษย์พี่สองไปแล้ว” หลิวปินเห็นใบหน้าบวม ๆ ของเขาแล้วหยอกขึ้น
“ถ้าไม่สบายก็พักอยู่บ้านสักวันได้นะ ฉันหาคนอื่นมาช่วยก็ได้เหมือนกัน”
“ไม่ได้ไม่สบาย หมอบอกว่าเป็นปฏิกิริยาปกติ ฉันสังหรณ์ว่าวันเสาร์นี้จำนวนคนจะเปลี่ยนไปมาก”
เป็นอย่างที่คิด จำนวนคนในวันเสาร์เพิ่มขึ้นจากวันศุกร์ถึง 30% และฝั่งเหล่าซื่อจี้ก็เพิ่มขึ้นมากกว่าอีกฝั่งด้วย
เช้าวันอาทิตย์พอตื่นขึ้น อาการบวมบนใบหน้าของเสิ่นเยี่ยนก็หายไปแล้ว ผื่นแดงตามตัวก็จางลงไปเกือบหมด
พอไปถึงคลินิก หมอลู่บอกว่าอาการแทบหายดีแล้ว ให้กินยาต้มต่ออีกหนึ่งสัปดาห์เพื่อปรับสภาพให้มั่นคง จากนั้นค่อยกลับมารับยาบำรุงในสัปดาห์หน้า