ตอนที่เสิ่นซานพาคนมาถึง
สิ่งที่เห็นก็คือภาพของคนสองคนที่กำลังคลุกเคล้ากันอยู่
เมื่อเห็นชัดว่าคนหนึ่งในนั้นคือสวีซุ่ยตัวปัญหา ใบหน้าของเขาก็พลันเครียดลง พร้อมกับตะโกนสั่งทันทีว่า "มัวแต่ยืนงงกันอยู่ทำไม รีบเข้าไปแยกพวกเขาออกเดี๋ยวนี้"
สาวๆ จากวงดนตรีและศิลปะรีบกรูเข้าไป ดึงทั้งสองคนออกจากกันด้วยกำลัง
เฝิงเสี่ยวฮวาที่ถูกต่อยจนเจ็บไปทั้งร่างถึงจะได้สติกลับคืนมา
แต่เมื่อมองกลับไปที่สวีซุ่ย เสื้อผ้าและผมของเธอไม่มีตรงไหนเสียทรงเลยสักนิด ดูสะอาดสะอ้าน เรียบร้อย มีแค่ตรงหน้าผากที่ออกจะชื้นเหงื่อนิดหน่อย ซึ่งกลับยิ่งขับให้เธอดูงดงาม มีเสน่ห์ และผิวขาวเนียนขึ้นไปอีก
นี่มันดูไม่เหมือนคนที่เพิ่งจะมีเรื่องชกต่อยกับใครเลยสักนิด ต่อให้บอกว่าแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยกำลังจะออกไปเที่ยวข้างนอก ก็คงมีคนเชื่อ
เสิ่นซานกวาดสายตามองทั้งคู่ ก่อนจะหยุดอยู่ที่สวีซุ่ย ในความคิดของเขา คนนี้คือพวกหัวรั้น ไม่เคยยอมอยู่ใต้การควบคุม ตั้งแต่หล่อนเข้ามาในวงดนตรีและศิลปะ เรื่องราวเกือบทั้งหมดล้วนมีหล่อนเป็นต้นเหตุ
"สวีซุ่ย เธอนั่นแหละ บอกฉันมาสิ ว่าทำไมเธอถึงได้ลงมือตีเฝิงเสี่ยวฮวา"
ท่ามกลางกลุ่มคน กู้ซวงก้าวออกมา กอดอกยืน แล้วส่งเสียงเยาะเย็น "หัวหน้าคะ ยังจะมีอะไรอีกล่ะ สวีซุ่ยเป็นคนยังไง ท่านก็ไม่ใช่ไม่รู้ ตั้งแต่หล่อนเข้ามา วงดนตรีและศิลปะของเราก็ไม่เคยสงบสุขเลย"
"ต้องเป็นหล่อนที่รังแกเฝิงเสี่ยวฮวาแน่ๆ คนที่เลวร้ายอย่างนี้ พวกเราจะปล่อยผ่านไปอีกไม่ได้แล้ว"
พูดจบ หล่อนก็หันไปทางเฝิงเสี่ยวฮวา "เธออย่าไปกลัว มีอะไรก็พูดออกมาให้หมด พูดมาเถอะ พวกเราหลายคนจะช่วยเธอเอง"
อย่างที่เขาว่ากันว่า จะตีหมาดูหน้าเจ้าของ เฝิงเสี่ยวฮวาจะเป็นยังไง อย่างน้อยๆ หล่อนก็เป็นคนของกู้ซวง ถึงแม้ปกติหล่อนจะดูแคลนลูกสมุนคนนี้อยู่บ้าง