สวีซุ่ยไล่คิดถึงทุกคนอย่างละเอียด สุดท้ายก็พุ่งเป้าไปที่เฝิงเสี่ยวฮวา
เฝิงเสี่ยวฮวาเป็นหนึ่งในคนติดตามของกู้ซวง แถมยังเป็นคนติดตามกระจอกที่สุด ไม่มีใครสังเกตเห็นด้วยซ้ำ
ตอนที่เธอเอาปิ่นโตกลับไปเก็บในตู้ของตัวเอง พอดีถูกเฝิงเสี่ยวฮวาเห็นเข้า ส่วนคนอื่นไม่มีใครรู้เลยว่าเธอเก็บปิ่นโตไว้ในตู้
"ซุ่ยซุ่ย เธอไม่ไปกินข้าวที่โรงอาหารเหรอ?"
เวลานี้ หยางอวิ๋นที่เคยสอนสวีซุ่ยเต้นรำมาก่อน เดินกลับมาจากโรงอาหารแล้ว
สวีซุ่ยเม้มปาก "เสบียงที่ฉันเก็บไว้ในตู้หายไป"
"เสี่ยวอวิ๋น เธอเห็นเฝิงเสี่ยวฮวาบ้างไหม?"
หยางอวิ๋นชะงัก ครุ่นคิดอย่างละเอียด แล้วส่ายหน้า "ดูเหมือนจะไม่เห็นนะ ปกติตอนกลางวันเวลาไปกินข้าว เธอจะวิ่งนำหน้าฉันตลอด ฉันเห็นแต่หลังเธอทุกที"
"วันนี้มันแปลก ๆ ชอบกล"
ถ้าจะว่ากันว่าเวลาไหนที่ทุกคนกระตือรือร้นที่สุด ก็ต้องเป็นตอนกลางวันตอนไปโรงอาหารกินข้าวนี่แหละ
คนที่ไปถึงก่อนจะได้ตักซุปฟรี ถึงจะไม่มีน้ำมันหมูเลย แต่ถ้าโชคดีก็อาจจะตักได้ใบผักสักสองสามใบ พอรองท้องไปก่อนได้
ในวงดนตรีและศิลปะก็มีบางคนที่ฐานะทางบ้านไม่ดี อย่างเช่นเธอกับเฝิงเสี่ยวฮวา เพราะงั้นทุกครั้งตอนกลางวันไปกินข้าว เธอกับเฝิงเสี่ยวฮวาจึงเป็นกลุ่มแรก ๆ ที่ไปถึงเสมอ
สวีซุ่ยอดทนกับท้องที่หิวจนเกร็งปวด และถามว่า "เธอรู้ไหมว่าในวงดนตรีและศิลปะเรามีที่ไหนบ้างที่ไม่มีคน?"
ตอนนี้ยังไม่มีหลักฐาน เธอก็ไม่กล้ายืนยันว่าเป็นเฝิงเสี่ยวฮวา
แต่ไม่ว่าเป็นใคร ถ้ากล้าขโมยกินเสบียงของเธอ เธอก็จะไม่มีวันปล่อยไป