ตอนที่สวีซุ่ยมาถึงหน้าห้องฉุกเฉิน
มีทหารหลายนายยืนอยู่ตรงนั้น เดินไปเดินมาอย่างร้อนใจ
พอเห็นเธอมา
หม่าต้าจ้วงไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองเธอ ความรู้สึกละอายและโทษตัวเองแทบจะท่วมท้นหัวใจ
“พี่สะใภ้ ขอโทษนะ เป็นความผิดผมเอง คุณด่าผมเถอะ”
คนอื่น ๆ อีกสองสามคนก็ล้อมเข้ามา ก้มหน้าพึมพำขอโทษ ใบหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด
สวีซุ่ยสูดหายใจลึก พยายามกดความตื่นตระหนกและความกังวลในใจลง กวาดสายตามองใบหน้าของทุกคนที่อยู่ตรงนั้น “นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่”
สิ่งที่ควรจะเกิดก็เกิดจนได้
เดิมทีเธอคิดว่า เมื่อเตือนเขาแล้ว บางทีฉินหยุนโจวอาจจะหลีกเลี่ยงเคราะห์ครั้งนี้ได้ ไม่คิดว่าเรื่องจะยังเกิดขึ้นอยู่ดี
จางเทา คนที่ปกติสุขุมที่สุดในกลุ่ม ก้มหน้าพูดอย่างละอายใจ “เป็นความผิดพวกเราเอง ผู้บังคับการใหญ่บาดเจ็บหนักเพราะช่วยพวกเรา”
“พี่สะใภ้ คุณด่าพวกเราเถอะ ตีพวกเราเถอะ”
หม่าต้าจ้วงและคนอื่น ๆ ต่างตาแดง พูดว่า “พี่สะใภ้ ขอโทษนะ” ไม่หยุด
ถ้าไม่ใช่เพราะพวกเขาไม่ไว้ใจผู้บังคับการใหญ่ คิดว่าเขาเป็นคนเจ้าเล่ห์แย่งผู้หญิงของเพื่อนรัก คอยระแวงเขาทุกอย่าง เรื่องแบบนั้นก็คงไม่เกิดขึ้น
สุดท้ายแล้ว ผู้บังคับการใหญ่กลับไม่คิดถึงตัวเอง วิ่งเข้าไปช่วยชีวิตพวกเขาทุกคน
พวกเขาสมควรตาย สมควรตายจริง ๆ
ทั้งที่เป็นเพื่อนร่วมรบกันมาตั้งหลายปี มีความรู้สึกผูกพันลึกซึ้ง แต่กลับสงสัยผู้บังคับการใหญ่เพราะเรื่องแค่นิดเดียว