ภายในห้องพยาบาล
หมอทหารอาวุโสตรวจร่างกายฟางหงรอบหนึ่ง ก็สังเกตเห็นรอยฝ่ามือบนใบหน้าของเธอทันที แถมยังมีฟันหน้าที่หักไป และเลือดเต็มปาก
สีหน้าของเขาเคร่งขรึมขึ้นมาในทันที
“นี่มันเรื่องอะไรกันแน่ เธอถูกคนตีมาชัด ๆ”
คนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างพากันเปลี่ยนสีหน้า หันไปมองสวีซุ่ยโดยไม่รู้ตัว แต่ไม่มีใครกล้าออกมาชี้ตัวเธอ ไม่ใช่แค่เพราะสวีซุ่ยตีคนโดยไม่กะพริบตา แต่ยังรวมถึงคำพูดที่เธอเพิ่งพูดไปเมื่อครู่ด้วย
ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม สามีของสวีซุ่ย ผู้บังคับการใหญ่ฉิน ก็ไม่ใช่คนที่พวกเธอจะเอามานินทาได้ สวีซุ่ยเป็นครอบครัวทหาร เพิ่งแต่งงานสามีก็มาเจอเรื่องแบบนี้ คงไม่มีใครทุกข์ใจไปกว่าเธอแล้ว
“ฉันตีเองค่ะ คุณหมอ ค่ารักษาคราวนี้เท่าไหร่ ฉันจ่ายเอง” สวีซุ่ยเดินออกมาอย่างรับผิดชอบ
เธอกล้าลงมือตี ก็ไม่คิดจะปิดบังซ่อนเร้น
หมอเงยหน้ามองสาวน้อยตรงหน้า ผิวพรรณขาวเนียน ดวงตางามใสราวกับธารน้ำในฤดูใบไม้ร่วง หน้าตาจิ้มลิ้มน่ารัก กิริยาท่าทางโดดเด่น สุภาพเรียบร้อย ดูแวบเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่คนธรรมดา
เขาขมวดคิ้วขึ้นอย่างห้ามไม่ได้ “ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พวกเธอก็ไม่ควรตีกันเองแบบนี้ มันผิดระเบียบ”
“มีปัญหาอะไร ก็เจรจาหาทางออกตามช่องทางที่ถูกต้องได้ เธอใจร้อนเกินไปแล้ว”
ถ้าเกิดถูกไล่ออกจะทำยังไง งานดี ๆ แบบนี้สมัยนี้หายากจะตายไป
เมื่อเผชิญหน้ากับหมอสูงวัยตรงหน้า สวีซุ่ยรู้ว่าเขาเป็นห่วง เธอจึงพยักหน้าอย่างเรียบร้อย “ค่ะ ครั้งหน้าจะไม่ทำแล้ว”