กู้ซวงพยายามกลั้นสะอื้น ดวงตาแดงก่ำมองไปที่สวีซุ่ย “พี่...พี่สะใภ้ แล้วพี่จะช่วยพูดให้หนูไหมคะ”
“แล้วแต่การแสดงออกของเธอ ตอนนี้ปล่อยมือฉันก่อน ฉันมีธุระต้องไปทำ”
ตอนนี้สวีซุ่ยถึงเข้าใจอย่างถ่องแท้ว่า เพราะเหตุใดกู้ซวงในเนื้อเรื่องถึงได้กลายเป็นนางร้ายใจร้ายที่คอยหาเรื่องกู้ซูและนางเอกอยู่เป็นประจำ
ที่แท้กู้ซวงก็ไม่ได้ชอบกู้ซู ลูกพี่ลูกน้องแท้ๆ ที่เพิ่งถูกยอมรับกลับเข้ามาในตระกูลเลยสักนิด
ก็เหมือนในนิยายสลับบุตร ที่รักแต่คุณหนูปลอมซึ่งใช้ชีวิตด้วยกันมาหลายปี กลับไม่ชอบตัวร้ายที่ถูกมารับกลับมาครึ่งทางยังไงล่ะ
สิ้นคำพูด กู้ซวงก็รีบปล่อยมือของสวีซุ่ย แล้วเดินตามต้อยๆ อยู่ข้างหลังทันที
“สวี...ไม่สิ พี่สะใภ้ ทำไมพี่ถึงจะลาออกจากวงดนตรีและศิลปะล่ะคะ ต่อไปหนูจะไม่รังแกพี่อีกแล้ว และจะไม่ให้ใครมารังแกพี่ด้วย พี่จะไปทำไมกัน”
ช่วงสองสามปีมานี้งานหายากมาก ที่ไหนๆ ก็เหมือนมีคนจับจองหมดแล้ว
ต้องมีฝีมือเป็นเลิศ หรือมีเส้นสายที่แข็งแรง สรุปคือคนธรรมดาจะหางานพอประทังชีวิตสักงานก็ยากยิ่ง
เทียบกันแล้ว งานในวงดนตรีและศิลปะดีจะตายไป ทั้งมีหน้ามีตาและค่าตอบแทนก็ดี
สวีซุ่ยไม่ตอบสนใจเธอ รีบสาวเท้าเดินหนี เจอห้องทำงานของเสิ่นซานอย่างรวดเร็ว ยื่นใบลาออกอย่างแข็งขัน จากนั้นก็รีบจัดการขั้นตอนและกระบวนการทั้งหมดจนเสร็จ
เรื่องนี้จบลงเสียที
จัดการทุกอย่างเรียบร้อย เดินออกมาจากวงดนตรีและศิลปะ
สวีซุ่ยกำลังจะไปโรงพยาบาล จู่ๆ ก็รู้สึกเหมือนลืมอะไรไปบางอย่าง ยังเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ก็มีคนวิ่งตามออกมาจากข้างหลัง