สวีซุ่ยมองตู้เหมยที่เข้ามาในบ้านแล้ว ก่อนจะลูบมือยายฉินเบา ๆ “เซี่ยวเหมยมาแล้ว ให้หล่อนเล่าให้คุณยายฟังเองเถอะค่ะ หนูไม่รบกวนพวกคุณแล้วนะคะ”
บางเรื่อง ให้คนที่เกี่ยวข้องเล่าเองย่อมเหมาะกว่า
พูดจบ เธอก็ลุกขึ้นกลับเข้าห้อง
ยายฉินรีบดึงตู้เหมยเข้าห้องของตัวเองด้วย ปิดประตูแน่น แล้วก้มตัวเข้าไปกระซิบใกล้ ๆ “ยายได้ยินสะใภ้ลูกผู้ดองค์สองบอกว่าหล่อนหางานให้เจ้าไว้ รีบเล่าให้ยายฟังสิว่าเป็นงานอะไร”
ตู้เหมยเม้มปาก ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้หูยายเฒ่าทวด แล้วเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟังรวดเดียว
“คุณยาย เรื่องก็ประมาณนี้แหละค่ะ คุณยายว่า…หนูควรเลือกทางไหนดี”
ยายฉินไม่ต้องคิดเลย ตบหัวตู้เหมยดังป้าบ “โง่จริง ๆ เจ้าก็ต้องเลือกคู่สามีภรรยาของสะใภ้ลูกผู้ดองค์สองสิ”
“อย่างเจ้านี่ ยังคิดจะแต่งงานหลอก ๆ กับคนอื่นอีกหรือ? หลิวสุ่นเซิงพูดว่าแต่งงานหลอก ๆ แล้วมันจะเป็นแบบนั้นจริงหรือไง”
“คอยดูเถอะ ถ้าเจ้าไปอยู่ตระกูลหลิว พอถึงตอนนั้นข้าวสารกลายเป็นข้าวสุก ถูกเขาเอาเปรียบฟรี ๆ แถมยังต้องเป็นแม่บ้านให้เขาอีก สุดท้ายคงไม่ได้อะไรสักอย่าง ทั้งเสียความบริสุทธิ์และชื่อเสียง ไม่ต้องพูดถึงลูกจ้างชั่วคราวหรือเงินเลย แค่เขาไม่ทรมานเจ้าจนตายก็นับว่าบุญแล้ว”
ผู้ชายแบบนี้คิดคำนวณได้แยบยลจริง ๆ ผลประโยชน์ทั้งหมดตกอยู่กับเขา พอถึงเวลาจะกลับคำไม่ยอมรับก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้
บนโลกนี้ไม่มีการแต่งงานหลอก ๆ หรอก แต่งแล้วก็คือแต่ง ไม่ได้แต่งก็คือไม่ได้แต่ง