เพราะตระกูลฉินยังไม่ได้แยกครัว เวลาซักผ้า ปกติจึงเป็นคนคนเดียวที่ซักให้ทั้งครอบครัว ทั้งผู้ใหญ่และเด็ก
ก่อนหน้านี้ทั้งเถียนฮวากับตู้เหมยเคยเสนอตัวว่าจะช่วยเธอซักผ้า แต่เธอปฏิเสธไปหมด
เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้ เธอยังเอาตะกร้าผ้าเปื้อนไว้ในห้องของตัวเองด้วย
แล้วทำไมพอกลับจากงานวันนี้ถึงไม่เห็นมันแล้วล่ะ?
ฉินหยุนโจวเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเบือนหน้าหนี ไม่กล้ามองสวีซุ่ย
“ผม...ผมซักไปตอนเที่ยงแล้ว ตากอยู่ข้างนอก”
ปกติเสื้อผ้าของเขาก็ซักเองเหมือนกัน
ตอนซักผ้าเที่ยงวันนี้ เขาบังเอิญเห็นเสื้อผ้าเปื้อนที่สวีซุ่ยถอดเปลี่ยนอยู่ในตะกร้าผ้าเปื้อน เลยหยิบมาซักให้ด้วยอย่างถือวิสาสะ
พอใส่ลงกะละมังจนเสื้อผ้าเปียกน้ำแล้ว
เขาถึงได้เห็นว่า ในกองผ้านั้นยังมีผ้านุ่ม ๆ ชิ้นเล็กอยู่สองชิ้น ชิ้นหนึ่งมีแผ่นรองรูปครึ่งวงกลมสองแผ่น เป็นผ้าสีชมพูนุ่ม ๆ มีสายเส้นเล็กสองเส้นเชื่อมกับแผ่นรองทั้งสอง
แผ่นรองรูปครึ่งวงกลมนั่น
ใหญ่จนฝ่ามือของเขากำไม่มิด
ตอนแรกฉินหยุนโจวยังสงสัยว่านั่นเป็นเสื้อผ้าอะไร ดูไม่เหมือนของผู้ใหญ่ใส่ และก็ไม่เหมือนของเด็กใส่
จนกระทั่งซักไปเรื่อย ๆ ภาพตอนที่เขากับสวีซุ่ยมีสัมพันธ์กันก็ค่อย ๆ ผุดขึ้นมาในหัว ราวกับว่า...เขาเคยสัมผัสส่วนโค้งนุ่ม ๆ แบบนี้มาก่อน
ส่วนโค้งนุ่ม ๆ นั้นเชื่อมโยงกับเสื้อผ้าชิ้นเล็กประหลาดที่เขากำลังซักอยู่ทันที เขาถึงได้เข้าใจว่าเสื้อผ้าชิ้นนั้นน่าจะ...น่าจะสวมอยู่ตรงนั้น