ในเมื่อถามออกมาแล้ว ก็ถามให้ชัดเจนไปเลยดีกว่า
สวีซุ่ยเอ่ยขึ้น “แล้วคุณกับหลิวสุ่นเซิงเป็นยังไงกันแน่”
“รอฉันคลอดลูกก่อน ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด พวกเราจะพาลูกออกจากบ้านเกิดไป หลายปีอาจไม่ได้กลับมาอีก มีบางเรื่องที่ต้องพูดกันให้ชัดไว้ก่อน ถ้าคุณอยากช่วยดูแลลูกให้พวกเรา ถึงตอนนั้นคุณก็ต้องไปด้วยกันแน่นอน”
“แต่ถ้าคุณตัดสินใจจะแต่งงานแล้วล่ะก็ เกรงว่าเรื่องนี้คงไม่ได้”
ตระกูลหลิวมีลูกหลานตั้งมากมาย คนที่เล็กที่สุดยังต้องมีคนแบกไว้บนหลังตลอดเวลา หากในบ้านมีสะใภ้เข้ามา แม้แต่ลูกหลานของตัวเองยังดูแลไม่ไหว จะมีทางให้เธอไปดูแลลูกบ้านอื่นได้อย่างไร
ตู้เหมยเม้มริมฝีปาก ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “สะใภ้ลูกผู้ดองค์สอง ฉัน...ฉันจะพูดตามตรงนะ หลังจากดูตัวกับหลิวสุ่นเซิงแล้ว พวกเราก็ไม่ได้ลงเอยกันจริง ๆ”
“แต่ช่วงนี้ยายหลิวเอาแต่บ่นอยู่ที่บ้านว่าให้เขาหาสะใภ้สักคน”
“เขารู้ว่าฉันไม่อยากกลับไปอยู่ชนบท เลยคิดจะแต่งงานหลอก ๆ กับฉัน ไม่จดทะเบียน ไม่อยู่กินด้วยกัน รออีกสองสามปี พอเขาเจอคนที่ชอบและอยากแต่งงานด้วย เขาจะชดเชยให้ฉันด้วยงานลูกจ้างชั่วคราวหนึ่งตำแหน่ง แล้วก็ให้เงินฉันอีกสองร้อยหยวน”