หลายวันต่อมา สวีซุ่ยเก็บข้าวของไปพลาง บอกลาคนรู้จักไปพลาง อีกทั้งยังไปหาคนช่วยซื้อตั๋วตู้นอนด้วย
เรื่องที่จะย้ายไป เธอไม่ได้บอกทางตระกูลกู้
แต่ไม่รู้ว่าพวกเขาได้ยินข่าวมาจากไหน ถึงโทรศัพท์มาถามเรื่องนี้
สวีซุ่ยตอบไปตามตรง ไม่ได้ปิดบังอะไร ทางตระกูลกู้ยังเสนอด้วยว่า จะช่วยหาคนจัดการย้ายฉินหยุนโจวมาที่เมืองหลวงดีไหม
ถ้าเป็นแบบนั้น เธอก็ไม่ต้องออกจากเมืองหลวง ทั้งคู่จะได้อยู่พร้อมหน้ากัน
เรื่องนี้ตระกูลกู้เคยพูดกับฉินหยุนโจวแล้ว แต่เขาปฏิเสธอย่างไม่ลังเล
คราวนี้พวกเขาพูดเรื่องนี้กับสวีซุ่ย จริง ๆ แล้วก็หวังให้เธอช่วยเกลี้ยกล่อมฉินหยุนโจว
สวีซุ่ยปฏิเสธอย่างสุภาพเช่นกัน แม้เธอจะไม่รู้เรื่องในกองทัพมากนัก แต่ก็รู้ว่าเรื่องแบบนี้คงจัดการได้ไม่ง่าย ต่อให้ทำได้ ก็ต้องเสียทั้งแรงกายแรงใจและบุญคุณไม่น้อย
ตอนนี้ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเธอกับตระกูลกู้ก็ไม่ได้ใกล้ชิดหรือห่างเหิน เหมือนเป็นญาติกัน
บุญคุณที่ติดค้างกันย่อมต้องชดใช้ ตั้งแต่ไหนแต่ไรมา สิ่งที่ชดใช้ได้ยากที่สุดก็คือบุญคุณ
ยิ่งไปกว่านั้น ในเมืองหลวงแห่งนี้ไม่เคยขาดคนที่มีเบื้องหลัง คนทั่วไปอยากเลื่อนขั้นนั้นยากมาก
ไม่เหมือนพื้นที่ห่างไกลและทุรกันดาร ขอเพียงขยันขันแข็ง ขอเพียงมีความสามารถ ก็สามารถเลื่อนขั้นได้อย่างรวดเร็ว
เธอรู้ว่าที่จริงแล้วฉินหยุนโจวไม่อยากข้องเกี่ยวกับตระกูลกู้มากเกินไป ไม่ใช่เพราะเขาเป็นคนอกตัญญูหรือไม่เห็นแก่บุญคุณที่พวกเขาเลี้ยงดูมาหลายปี แต่เพราะเขาอยากอาศัยความสามารถของตัวเอง ค่อย ๆ ก้าวขึ้นไปอย่างมั่นคงทีละขั้น