สวีซุ่ยรู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้แปลกใจนัก เธอเม้มปากยิ้ม “ถ้าอย่างนั้นก็ขอบคุณผู้บังคับการหลิวค่ะ”
“เหยียนเหยียน เยาเยา รีบขอบคุณลุงหลิวเร็ว”
เมื่อก่อนฉินหยุนโจวกับกู้ซูต่างหากที่เป็นคู่หูร่วมเป็นร่วมตายกัน คนหนึ่งเป็นผู้บังคับการการเมืองระดับกองพัน อีกคนเป็นผู้พัน
หลังจากทั้งสองคนผิดใจกัน คู่หูก็เปลี่ยนไป คู่หูของฉินหยุนโจวกลายเป็นหลิวจาง ก่อนฉินหยุนโจวจะออกจากกองทัพ เขาได้รับการเลื่อนตำแหน่งเพราะสร้างคุณงามความดีครั้งใหญ่ กลายเป็นผู้บังคับการการเมืองระดับกรม
“ขอบคุณลุงหลิวค่ะ”
ก่อนมาเธอก็คิดไว้แล้วว่าอาจจะเจอเรื่องแบบนี้ แต่ไม่คิดว่าจะเจอเข้าจริง ๆ
“ไม่เป็นไร พูดเรื่องขอบคุณทำไมกัน คนกันเองทั้งนั้น” หลิวจางจัดการพาพวกเธอขึ้นรถ
ยายฉินกับตู้เหมยนั่งรถจี๊ปมาแล้วครั้งหนึ่ง วันนี้จึงไม่ได้ตื่นเต้นจนทำอะไรไม่ถูกเหมือนตอนเห็นรถเป็นครั้งแรก
หลังขึ้นรถ ทั้งสองก็พาเด็ก ๆ นั่งที่เบาะหลัง แล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง
ที่นี่คืออำเภอหลานชาน เช่นเดียวกับบ้านเกิดที่พวกเธอเคยอยู่ อำเภอเฟิ่งหยาง ต่างก็เป็นอำเภอเล็ก ๆ ในเขตภูเขาห่างไกล
ทั้งสองแห่งไม่ต่างกันมากนัก สิ่งที่แตกต่างอย่างเห็นได้ชัดก็คือที่นี่มีภูเขาและต้นไม้มากกว่า
ตอนนี้ไม่เหมือนช่วงภัยแล้งอาหารครั้งใหญ่เมื่อหลายปีก่อน ที่ภูเขาทั้งลูกเต็มไปด้วยสีเหลืองแห้งแล้งอีกแล้ว บัดนี้ทั่วทุกแห่งมีทิวทัศน์งดงามเขียวชอุ่ม ต้นไม้ขึ้นหนาทึบ ลำธารไหลเอื่อย
พอได้มาอยู่เมืองหลวงนาน ๆ แล้วหาโอกาสเห็นทิวทัศน์คล้ายบ้านเกิดแบบนี้ ยายฉินก็รู้สึกคุ้นเคยขึ้นมาไม่น้อย