"ซุ่ยซุ่ย เธออยู่คนเดียวที่นี่จะไม่ชินเอานะ กลับไปอยู่หอเดียวกับพวกเราเถอะ"
สวีซุ่ยกำลังปูเตียง ไม่ได้เก็บเรื่องนี้มาใส่ใจ
"ไม่เป็นไร พวกเขาจะมองก็เรื่องของเขา ตาอยู่ที่คนอื่น จะไปห้ามไม่ให้เขามองก็ไม่ได้"
"ยังไงซะมันก็ไม่กระทบอะไรกับฉัน ปล่อยเขาไปเหอะ"
ก็แค่พวกคำนินทาเกี่ยวกับเธอ ถ้าเป็นเรื่องโกหก เธอไม่มีทางยอมทนให้ใครมารังแกเด็ดขาด
แต่ก็น่าเสียดายที่เรื่องซุบซิบพวกนั้นมันเป็นความจริงทั้งหมด ได้แต่วางเฉยไม่สนใจ รอให้เวลาผ่านไปนาน ๆ มันก็ค่อย ๆ จางหายไปเอง
ตู้เยวี่ยและชิวจวี๋มองมาด้วยสายตาชื่นชม
ถ้าเป็นพวกเธอคงทนไม่ไหวจริง ๆ ต่อให้ตายก็ไม่อยากอยู่ในที่แบบนี้
แต่ก็ว่าได้
บ้านหลังนี้ของซุ่ยซุ่ยน่ะ นอกจากเฟอร์นิเจอร์จะเก่าไปหน่อย อย่างอื่นก็ไม่เลวเลย มีแค่พวกเขาสองสามีภรรยาอยู่ด้วยกัน สองห้องนอนประมาณสามสิบกว่าตารางเมตร พื้นที่ถือว่ากว้างขวางดี
ถ้าวันข้างหน้าพวกเธอได้แต่งงานกับนายทหารแล้วได้บ้านกว้าง ๆ ดี ๆ แบบนี้บ้างก็คงดี
แต่แน่นอนว่าบ้านที่ได้จะเล็กหรือใหญ่ จะดีหรือไม่ดี มันก็ขึ้นอยู่กับตำแหน่งของท่านผู้บังคับการใหญ่อยู่ดี ใคร ๆ ก็ไม่ได้โชคดีเหมือนซุ่ยซุ่ยกันทุกคนหรอก
……
ผ่านไปในพริบตา ครึ่งเดือนก็ล่วงเลย
อาการของฉินหยุนโจวคงที่แล้ว กลับบ้านได้
ทางกองทัพดูจากสถานะของเขา จัดการหาตั๋วนอนสองใบที่อยู่ติดกันให้เขาและสวีซุ่ยโดยใช้เส้นสาย
และส่งคนขับรถไปส่งพวกเขาที่สถานีรถไฟ
เป็นตั๋วรถไฟเที่ยงพรุ่งนี้
ฉินหยุนโจวออกจากโรงพยาบาลกลับมาที่เขตบ้านพักครอบครัวแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่เขากลับมาค้างที่นี่ และเป็นครั้งแรกที่เขาอยู่ในสภาพมีสติเต็มที่ กำลังจะนอนร่วมเตียงกับสวีซุ่ย