สวีซุ่ยเติบโตมาจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ต้องดิ้นรนต่อสู้ในสังคมมาตั้งแต่เด็ก ผ่านตาคนไร้ยางอายมามากมาย
เมื่อเจอกับความหน้าด้านของพี่สะใภ้หวัง เธอก็ตะโกนสุดเสียงออกไปทันที
“ช่วยด้วย มีคนหน้าไม่อายมาข่มขู่ฉัน อยากจะแย่งกระทะเหล็กใบใหม่ที่เพิ่งซื้อไป”
เพียงไม่นาน ประตูของทั้งชั้นในตึกอาคารชุดก็ถูกแง้มเปิดออก บางคนเดินออกมาดูเหตุการณ์อย่างเปิดเผย บางคนยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูตัวเองห่าง ๆ
บางคนก็เปิดประตูมองมาทางนี้ แต่ไม่ได้ออกมา
การชอบดูเรื่องชาวบ้านเป็นสัญชาตญาณของมนุษย์ ไม่นานนักรอบตัวของสวีซุ่ยและพี่สะใภ้หวังก็มีผู้คนมุงดูไม่น้อย ส่วนใหญ่เป็นพวกผู้หญิง เด็ก และคนแก่
“เกิดอะไรขึ้นจ๊ะ สวีซุ่ย เมื่อกี้เธอเป็นคนร้องใช่ไหม” จางซิ่วเฟินที่เคยนินทาลับหลังสวีซุ่ย สายตาสอดส่องไปมาระหว่างคนทั้งสอง แล้วหยุดอยู่ที่กระทะเหล็กใบใหญ่ที่ดูเหมือนใหม่เอี่ยม ในใจก็พอเดาได้บ้าง
สวีซุ่ยพยักหน้า “ใช่ ฉันเองค่ะ”
“พี่สะใภ้หวังน่ะอยากจะแย่งกระทะเหล็กใบใหญ่ของบ้านฉันไป ฉันบอกแล้วว่าไม่ให้ แล้วก็ไม่ได้ทำอะไรผิดกฎหมาย แต่เธอกลับบอกว่าจะไปแจ้งว่าฉันค้ากำไรเกินควร”
“เรื่องแบบนี้จะมาแจ้งความกันง่าย ๆ ได้ยังไง ฉันก็ไม่ใช่คนที่จะยอมให้ใครมารังแกหรอกนะ ในเมื่อเธออยากจะสาดโคลนใส่ฉัน ฉันก็เลยเรียกทุกคนมาช่วยตัดสินความถูกผิดกัน”
สีหน้าของพี่สะใภ้หวังแปรเปลี่ยนไปทันที เปลี่ยนไปมาระหว่างเขียวกับแดง
เธอชี้นิ้วใส่สวีซุ่ยแล้วกัดฟันพูดว่า “เธอพูดอะไรเรอะ เป็นพวกเธอต่างหากที่กำลังจะย้ายออก เลยอยากค้ากำไรเกินควรขายกระทะเหล็กใบนี้ให้ฉัน”