สวีซุ่ยรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง ตลอดหลายปีมานี้ เธอกับลู่เสี่ยวหย่าไม่ค่อยสนิทกันนัก อย่างมากก็แค่เคยเจอกันไม่กี่ครั้ง
ช่วงเทศกาลปีใหม่ เธอจะพาเด็ก ๆ ไปอวยพรปีใหม่ที่ตระกูลกู้ หรือไม่ก็ไปเยี่ยมผู้เฒ่าผู้แก่
สำหรับตระกูลกู้แล้ว ตอนนี้ก็แทบไม่ต่างจากมีญาติเพิ่มมาอีกคน
พูดไปก็แปลก ตั้งแต่เซี่ยหยินฟางรู้ว่าเธอเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยเมืองหลวง ท่าทีที่มีต่อเธอก็ดีขึ้นไม่น้อย ตอนนี้พอเห็นเธอก็ยังเป็นฝ่ายทักทายถามไถ่ก่อน บางครั้งยังซื้อเสื้อผ้ากับของเล่นมาให้เด็กสองคนด้วย
ตอนนี้ความสัมพันธ์ของพวกเธอก็ถือว่าไม่เลว อย่างน้อยภายนอกก็ยังพอไปกันได้
เมื่อไม่กี่เดือนก่อน ลู่เสี่ยวหย่ากับกู้ซูไปจดทะเบียนสมรสกันแล้ว ทั้งคู่ไม่ได้จัดงานแต่ง
ทางตระกูลกู้ไม่ได้เชิญ เธอจึงไม่ได้ไปร่วมดื่มเหล้ามงคลงานแต่ง
ลู่เสี่ยวหย่าจับมือสวีซุ่ยไว้ แล้วรีบเอ่ยว่า “พี่สะใภ้คะ พี่ยังมีเงินติดตัวอยู่ไหมคะ ให้หนูยืมสักสิบหยวนก่อนได้ไหม หนูจะคืนพี่ อีกสองวันหนูจะคืนให้ค่ะ”
เมื่อนึกถึงว่าเซี่ยหยินฟางมักซื้อของให้เด็กสองคนอยู่เสมอ สวีซุ่ยมองคนสองคนตรงหน้าที่กำลังร้อนใจ จากเนื้อเรื่องบางส่วนในหนังสือเล่มนั้น เธอรู้ว่าพี่สะใภ้ของลู่เสี่ยวหย่าจำเป็นต้องใช้เงินก้อนนี้ช่วยชีวิตจริง ๆ
เธอคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบเงินสิบหยวนออกจากตัวแล้วยื่นให้ วางลงบนฝ่ามือของลู่เสี่ยวหย่า
“ไม่ต้องรีบร้อน เอาเงินไปจ่ายค่ารักษาก่อนเถอะ”
ลู่เสี่ยวหย่าซาบซึ้งจนน้ำตาไหลทันที ขอบตาแดงก่ำ มือกำเงินไว้แน่น เธอสูดจมูกแล้วพูดว่า “ขอบคุณค่ะพี่สะใภ้ ขอบคุณค่ะพี่สะใภ้ หนูจะคืนเงินให้พี่แน่นอนค่ะ”