เธอเป็นผู้หญิงไม่กี่คนในรุ่นตระกูลกู้ ถูกเลี้ยงดูมาอย่างทะนุถนอมตั้งแต่เด็ก แถมยังถูกครอบครัวของท่านหัวหน้าหน่วยทหารที่ไม่มีลูกสาวรับไปเลี้ยงในค่ายทหาร ดูแลราวกับลูกแท้ ๆ ไม่ต่างกันเลย
คนมาจากบ้านนอกที่ไหนสักแห่งกลับกล้าตบหน้าเธอต่อหน้าคนมากมาย
นี่มันรังแกเกินไปแล้ว!
สวีซุ่ยหดมือกลับ แล้วพูดเนิบ ๆ ว่า "คุณลงมือก่อน ฉันก็แค่ตอบโต้"
"หรือว่าคุณตบฉัน แล้วฉันต้องยืนให้คุณตบงั้นเหรอ?"
แก้มของกู้ซวงบวมแดงนูนขึ้นมา ความรังเกียจในแววตาไม่อาจเก็บกดไว้ได้อีกต่อไป เธอหัวเราะเยาะ "สวีซุ่ย ฝีมือคุณไม่เบาเลยนะ คนอื่นมาวงดนตรีและศิลปะเพื่อทำงาน แต่คุณอาศัยฐานะตรงนี้มาตกผู้ชาย"
"ตอนนี้ในค่ายทหารข่าวลือไปทั่วแล้ว ว่าคุณทั้งที่มีคู่หมั้นอยู่แล้ว ยังวิ่งไปยั่วผู้ชายอื่นอีก"
"วงดนตรีและศิลปะคงรับคนที่มีพฤติกรรมไม่เหมาะสมอย่างคุณไม่ได้ รอดูเถอะ ฉันจะแจ้งเรื่องคุณ ทำให้คุณถูกไล่ออกจากวงดนตรีและศิลปะ ไล่ออกจากค่ายทหาร"
"คนอย่างคุณ ควรกลับไปที่ที่คุณมาจากไหนเสีย อย่าได้คิดฝันถึงของที่ไม่ใช่ของตัว"
สวีซุ่ยเลิกคิ้ว "อ๋อ ที่แท้วงดนตรีและศิลปะเป็นของบ้านคุณสินะ อยากไล่ฉันออกก็ไล่ได้เลย?"
"มิน่าล่ะ ฉันเพิ่งมาเป็นคนใหม่ได้ไม่นาน ก็ไม่ถูกใครบางคนหาเรื่องกีดกัน ก็ถูกวางแผนให้ขึ้นแสดงเดี่ยว ถ้าไม่มีฝีมือจริงสักหน่อย คงอยู่ในวงดนตรีและศิลปะต่อไปไม่ได้นานแล้ว"
"ถ้าวงดนตรีและศิลปะเป็นที่แบบนี้จริง ๆ ให้คุณกู้ซวงคนเดียวชี้เป็นชี้ตาย อยากให้ใครออกไปก็ให้ออกไป งั้นที่นี่ก็คงไม่เหมาะกับฉัน"