ยายฉินได้ยินว่าเป็นเนื้อก็วิ่งเร็วกว่าใคร ไม่เหมือนคนแก่เลยสักนิด
“เนื้อ ของจริงเลยนะ” หล่อนแย่งแฮมชิ้นเล็กนั่นจากมือสวีซุ่ยอย่างรวดเร็ว “เสี่ยวเฟิน ไปที่หมู่บ้านเร็วเข้า เรียกป้าสะใภ้ใหญ่ของพวกเธอกับครอบครัวมากินเนื้อที่บ้าน”
ตั้งแต่เกิดทุพภิกขภัย บ้านนี้ไม่ได้กินเนื้อกันมานานแค่ไหนแล้ว
ถ้าได้กินเนื้อสักคำ พวกยายแก่ในเขตบ้านพักคงอิจฉาหล่อนตายเลย
สวีซุ่ยทนดูต่อไปไม่ไหว แย่งแฮมคืนมาในคราวเดียว “ท่านย่า ท่านพูดอะไรออกมาน่ะ”
“เนื้อแค่นี้ ชิ้นเล็กเท่าฝ่ามือเอง กินได้แค่ไม่กี่คน แถมท่านยังจะเรียกครอบครัวป้าสะใภ้ใหญ่มาจากหมู่บ้านอีก มันจะไปพอได้ยังไง”
“แล้วอีกอย่าง แฮมชิ้นนี้เพื่อนร่วมรบของหยุนโจวส่งมาให้เขาบำรุงร่างกายจากที่ไกล ท่านทำแบบนี้ไม่ค่อยดีมั้ง”
มองเนื้อที่ถูกแย่งคืนไป สีหน้ายายฉินพลันย่ำแย่ หล่อนสูดลมหายใจลึก “นี่อะไรกัน พวกเธอสองคนหมายความว่ายังไง มีของดีแล้วไม่รู้จักกตัญญูต่อผู้ใหญ่หรือไง”
“หรือพวกเธอจะกินกันแค่สองคน”
ก็จริง ถูกเลี้ยงดูข้างนอกตั้งแต่น้อย จะให้สนิทกับครอบครัวได้ยังไง
คนพรรค์นี้ ต่อให้เลี้ยงยังไงก็ไม่เชื่อง สู้เสี่ยวซูไม่ได้เลย เสียดายที่เด็กคนนั้นไม่ใช่สายเลือดของตระกูลฉิน
ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง เช้าวันนี้ยังเถียงตรง ๆ กับยายแก่ ๆ อย่างหล่อนเพราะผู้หญิงคนเดียวอีก
ไม่มีใครไม่หื่นเนื้อหรอก น้ำลายของเซียวเฟินแทบจะไหลออกมาอยู่แล้ว แต่หล่อนก็ไม่อยากให้ครอบครัวจากหมู่บ้านเข้ามาในเมืองมาแย่งของกินกับหล่อน เลยยืนดูความวุ่นวายอยู่ข้าง ๆ