สวีซุ่ยก็ไม่เกรงใจเขา “ได้ค่ะ งั้นคุณหาที่นั่งรอสักหน่อย พวกเราซื้อของเสร็จแล้วจะมาตามนะ”
ร้านสหกรณ์ในอำเภอเล็กไม่ใหญ่โตนัก ของก็ไม่มาก
เดินดูอยู่พักใหญ่
สวีซุ่ยซื้อนมผงมอลต์มาสองกระป๋อง แล้วก็ซื้อลูกอมผลไม้อีกสองชั่ง ในร้านสหกรณ์ก็เหลือแค่สองอย่างนี้ที่กินได้ ของกินอย่างอื่นหมดตั้งนานแล้ว
เดินดูอีกสักพัก เจอครีมบำรุงผิว ก็ซื้อมาสองกระปุก
แม่ของเธอเป็นคนรักสวยรักงาม อย่างอื่นไม่มีก็ไม่ว่า แต่ชอบทาครีมบำรุงพวกนี้บนใบหน้า
แต่ครีมบำรุงผิวก็ไม่ถูก คนทั่วไปไม่ค่อยมีใครยอมใช้
ช่วงไม่กี่ปีมานี้ก็เป็นแบบนี้แหละ บ้านใครบ้านมันก็ลำบากกันทั้งนั้น แค่มีชีวิตอยู่ก็ยากพอแล้ว
หวังอิ๋นฮวาแทบจะไม่เคยซื้อของใช้ทาหน้าพวกนี้อีกเลย
ซื้อให้แม่แล้ว ก็ต้องซื้อให้แม่ของฉินหยุนโจวด้วยสักกระปุก
เพื่อกันไม่ให้ใครนินทา สวีซุ่ยซื้อของให้ทั้งสองบ้านเหมือนกันทุกอย่าง
นมผงมอลต์ ลูกอมผลไม้ ครีมบำรุงผิว แล้วก็ซื้อผ้าอีกยี่สิบกว่าฟุต แบ่งบ้านละครึ่ง
ของที่ซื้อมาก็เกือบครบแล้ว
สวีซุ่ยยังเจอคูปองเนื้อสองชั่งในกระเป๋าสตางค์นี้ เธอชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปมองฉินหยุนโจวที่ยืนอยู่ไม่ไกลโดยไม่รู้ตัว
ในยุคนี้ คูปองเนื้อสองชั่งหายากไม่แพ้ข้าวละเอียดเลย หรืออาจจะหายากกว่าข้าวละเอียดด้วยซ้ำ
สำหรับบ้านส่วนใหญ่แล้ว แค่ไข่ก็ถือเป็นกับข้าวที่ดีมากแล้ว เดือนหนึ่งได้กินไข่สักครั้ง ก็นับว่าฐานะดีแล้ว
ใครว่าฉินหยุนโจวตกอับกัน เขามีเงินก็มีเงิน มีคูปองก็มีคูปอง ถึงตอนนี้จะไม่ได้ทำงาน แต่เงินเบี้ยเลี้ยงและสวัสดิการที่ควรได้แต่ละเดือนก็ไม่ขาดแม้แต่น้อย