เธอไม่มีงานทำ เงินเดือนของสามีในแต่ละเดือนส่วนใหญ่ก็ต้องส่งเป็นค่าใช้จ่ายในบ้าน เว้นแต่จะแยกครัวเรือน
แต่พ่อแม่สามียังอยู่ แม้กระทั่งคุณย่าก็ยังอยู่ แถมยังมีน้องเขยที่อายุยังน้อย น้องสะใภ้ก็ยังอีกนานกว่าจะได้แต่งออกไป คิดจะแยกครัวเรือนนั้นยากแสนยาก
เธอมีญาติเพียงคนนั้นเท่านั้น แถมยังเป็นคนที่เธอเลี้ยงดูมาจนโตด้วยมือตัวเอง
ตอนเด็ก พ่อแม่จะขายเธอ ถ้าไม่ใช่เพราะน้องชายคุกเข่าอ้อนวอนขอร้องให้เธอ ป่านนี้เธอคงถูกทารุณตายไปแล้ว
สวีซุ่ยยังไม่ทันได้พูดอะไร
ฉินหยุนโจวก็ใช้ไม้เท้าค้ำกายเดินกระเผก ๆ เข้ามาขวางหน้าสวีซุ่ย ร่างสูงใหญ่ดูน่าเชื่อถืออย่างยิ่ง ราวกับว่ายืนอยู่ข้างเขาแล้ว ความรู้สึกปลอดภัยก็บังเกิดในทันที
ใบหน้าของเขาเคร่งขรึม น้ำเสียงทุ้มต่ำ
“พี่สะใภ้ใหญ่ พุทราจีนแดงนี่เพื่อนทหารของผมส่งมาให้เอง มีอยู่แค่ห่อเล็ก ๆ แค่นี้ ช่วงหลายปีมานี้ทั่วทุกหย่อมหญ้าแต่ละบ้านแต่ละครัวเรือนเป็นยังไง พี่ก็รู้ดี”
“ไม่ใช่พวกเราไม่ยอมช่วยพี่ แต่จนปัญญาจริง ๆ”
“พี่ไปหาทางอื่นเถอะ”
เซียวเฟินอึ้งไป สีหน้าแข็งค้างไปเล็กน้อย ดูเหมือนจะนึกไม่ถึงว่าฉินหยุนโจวจะไร้น้ำใจถึงเพียงนี้
เธอจึงหันไปจ้องสวีซุ่ยที่ถูกฉินหยุนโจวบังอยู่ด้านหลัง สีหน้าอ้อนวอน
“ซุ่ยซุ่ย เธอช่วยพี่เกลี้ยกล่อมหยุนโจวหน่อยเถอะนะ เมื่อก่อนเจ้าสือโถวรักเธอมากขนาดนั้น มีอะไรดี ๆ ก็คิดถึงแต่เธอ ตอนนี้ลูกชายที่เพิ่งคลอดของเขากำลังจะอดตายอยู่แล้ว เธอใจแข็งทนดูได้จริง ๆ หรือ?”