สีหน้าของกู้ซวงดูกระอักกระอ่วนขึ้นมาทันที เธอไม่กล้ามองหน้าสวีซุ่ยแม้แต่น้อย ก้มหน้าถือขวดพีชในน้ำเชื่อมวิ่งเข้าไปข้างในอย่างรวดเร็ว
ไม่นานก็มาถึงตรงหน้าฉินหยุนโจว
เมื่อมองดูชายหนุ่มที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย ใบหน้าซีดเซียวอ่อนแรง สีหน้าเย็นชา หว่างคิ้วเต็มไปด้วยความเมินเฉย แววตาที่มองมาแทบไร้ความรู้สึกใด ๆ
กู้ซวงชะงักนิ่งไปครู่หนึ่ง กว่าจะตั้งสติได้ก็ผ่านไปพักใหญ่
เธอวางขวดพีชในน้ำเชื่อมในมือลงบนตู้ข้าง ๆ แล้วก้มหน้าลงโดยไม่รู้ตัว กำชายเสื้อแน่น "พี่ พี่...ไม่เป็นไรนะ สุขภาพแข็งแรงดีไหม?"
ฉินหยุนโจวเอ่ยเรียบ ๆ "ไม่มีอะไร ฉันเห็นเธอแล้ว กลับไปได้แล้ว"
นับตั้งแต่วันที่เขาประสบอุบัติเหตุและออกจากโรงพยาบาล ก็ผ่านมาเกือบสิบวันแล้ว
ช่วงที่อันตรายที่สุดคือวันที่เพิ่งถูกส่งตัวเข้ามาในห้องผ่าตัดของโรงพยาบาลทหาร
ที่หน้าประตูห้องผ่าตัดในวันนั้น
คนที่เฝ้าอยู่ตรงนั้นตลอดมีเพียงสวีซุ่ยกับหม่าต้าจ้วงและอีกสองสามคนที่เขาเคยช่วยไว้
ส่วนน้องสาวลูกพี่ลูกน้องที่เขาเคยรักใคร่มากที่สุดกลับไม่ปรากฏตัวเลย
ตอนนี้ผ่านมาหลายวันแล้ว เขาก็พ้นขีดอันตรายแล้ว หากกู้ซวงไม่อยากมีส่วนเกี่ยวข้องกับเขา ก็ไม่ควรมาหาเขาตั้งแต่แรก
กู้ซวงกัดริมฝีปาก ดวงตาแดงก่ำ "พี่ พี่...โทษฉันอยู่หรือเปล่า?"
"ฉันไม่ได้โทษเธอ แต่ตอนนี้ฉันนามสกุลฉิน เธอสกุลกู้ ฉันไม่ใช่พี่ของเธออีกต่อไปแล้ว เธอไม่ต้องมาหาฉัน" ฉินหยุนโจวไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับใครก็ตามในตระกูลกู้อีก
"เอาของที่เธอถือกลับไปด้วย ฉันเหนื่อยแล้ว อยากพักผ่อน"
สิ่งที่ผ่านไปแล้วก็ให้มันผ่านไป คนเราต้องรู้จักปล่อยวาง รู้จักมองไปข้างหน้า
ยิ่งกว่านั้น วันคืนในอดีตที่ตระกูลกู้ เป็นเพียงเรื่องผิดพลาด ตอนนี้แก้ไขความผิดพลาดแล้ว ทุกอย่างก็ควรกลับคืนสู่เส้นทางที่ถูกต้อง