ฉินซูเงยหน้าขึ้นมองความโกลาหลภายในห้อง
กลิ่นอายคลุมเครือที่ลอยฟุ้งในอากาศ และคู่หมั้นบนเตียงที่ดึงผ้าห่มมาปิดกายไว้เกือบมิด กับเพื่อนรักที่เพิ่งสวมเสื้อผ้าเสร็จ
สีหน้าเขาเปลี่ยนไปฉับพลัน ยืนตะลึงนิ่งอยู่กับที่
"พวกนาย..."
กู้หยุนโจวมีท่าทีกระอักกระอ่วน ไม่กล้าสบตาฉินซู
ไม่ว่าสวีซุ่ยจะมีนิสัยใจคอเช่นไร ตอนนี้เธอยังเป็นคู่หมั้นของเพื่อนรัก ทั้งคู่ยังไม่ได้ถอนหมั้น
แต่เขากลับมีสัมพันธ์กับเธอ
"ฉินซู ขอโทษ ฉัน..."
วินาทีต่อมา
หมัดหนึ่งพุ่งเข้าใส่ใบหน้าเขาอย่างไม่ปราณี กระแทกเต็มแรงจนเลือดไหลอาบจมูก จมูกบวมหน้าช้ำ
ชั่วพริบตา ห้องที่ยุ่งเหยิงอยู่แล้วก็ยิ่งเละเทะกว่าเดิม เสียงดังโครมครามไม่หยุด เก้าอี้ม้านั่งพังกระจัดกระจาย
ฉินซูไม่ยั้งมือเลยแม้แต่น้อย กระชากคอเสื้อกู้หยุนโจว กดร่างเขาแน่นกับพื้น ต่อยหมัดแล้วหมัดเล่า ราวกับจะฉีกผู้ชายตรงหน้าเป็นชิ้น ๆ
"กู้หยุนโจว ฉันกับเธอยังไม่ได้ถอนหมั้น!"
แถมยังมาทำเรื่องน่าอับอายเช่นนี้ในห้องหอที่เขาเตรียมไว้ ไม่เห็นแก่ความเป็นพี่น้องกันเลย
กู้หยุนโจวรู้ตัวว่าผิด ไม่ได้ต่อยตอบ แม้แต่จะหลบยังแทบไม่หลบ ถูกทุบตีจนบาดเจ็บไปทั่วร่าง ใบหน้าหล่อเหลาช้ำเป็นจ้ำ ๆ ล้มลงกับพื้นครั้งแล้วครั้งเล่า อยู่ในสภาพน่าอนาถอย่างยิ่ง
"ข...ขอโทษ"
ไม่ว่าความจริงจะเป็นเช่นไร การที่เขามีสัมพันธ์กับคู่หมั้นของเพื่อนคือเรื่องจริง
เมื่อเห็นท่าว่าจะเกิดเรื่องถึงตาย เหตุการณ์บานปลายมากขึ้นเรื่อย ๆ ใกล้จะเกินควบคุม
สวีซุ่ยพลางเก็บเสื้อผ้าที่ถูกฉีกขาดเมื่อคืนขึ้นมาสวม พลางรีบห้ามปราม
"อย่าตี อย่าตี"
"ฉินซู คุณเข้าใจผิดแล้ว"
"เมื่อคืนฉันจำคนผิด นึกว่าเขาเป็นคุณ เลยเอายาที่ตั้งใจจะใส่คุณไปใส่กู้หยุนโจวโดยไม่ได้ตั้งใจ ถึงเกิดเรื่องทั้งหมดนี้"
"มันไม่ได้เกี่ยวข้องกับเขามากนัก คุณรีบปล่อยเขาเถอะ"
เนื้อเรื่องในหนังสือนั่น เธอเองก็ลืมไปเกือบหมดแล้ว
เมื่อคืนก็ผ่านเรื่องต่าง ๆ มามากมาย นึกอะไรไม่ออกชั่วครู่ ตอนนี้ถึงนึกออกเกือบทั้งหมด
ในหนังสือ เจ้าของร่างเดิมกับกู้หยุนโจวพลาดท่ามีสัมพันธ์กันแล้ว ถูกพระเอกฉินซูจับได้โดยบังเอิญ
ตั้งแต่นั้นมา
มิตรภาพระหว่างฉินซูกับกู้หยุนโจวก็แตกร้าว หลังจากทั้งคู่ต่อสู้กันอย่างหนัก ก็ไม่คบค้าสมาคมกันอีกเลย
ต่อมา เรื่องลูกชายจริงลูกชายปลอมถูกเปิดโปง เนื่องจากฉินซูกับกู้หยุนโจวไม่ถูกกัน ตระกูลกู้จึงทำได้เพียงให้กู้หยุนโจวกลับไปอยู่ครอบครัวเดิมของเขา
ส่วนเจ้าของร่างเดิม หลังจากฉินซูจับได้ว่าเธอทำอะไรกับกู้หยุนโจว เธอก็ปัดความผิดทั้งหมดให้กู้หยุนโจว สร้างภาพตัวเองเป็นเหยื่อที่สูญเสียความบริสุทธิ์ ร่ำไห้ว่าจะไม่อยู่แล้วจะไปหาที่ตาย
ทว่า กู้หยุนโจวหาใช่คนที่จะถูกใส่ความง่าย ๆ เช่นนั้น ยิ่งกว่านั้น เรื่องบางอย่างถ้าอยากสืบ ก็ไม่เคยรอดพ้นการตรวจสอบ
เรื่องวุ่นวายนี้บานปลาย ชื่อเสียงของเจ้าของร่างเดิมพังพินาศ งานในวงดนตรีและศิลปะก็เสียไป
ไม่เพียงทำให้กู้หยุนโจวรังเกียจเธอยิ่งกว่าเดิม ยังทำให้ฉินซูมองเห็นธาตุแท้ของเจ้าของร่างเดิมอย่างทะลุปรุโปร่ง
" ถึงขนาดนี้ เธอยังจะช่วยเขาพูดอีกหรือ?" หมัดของฉินซูชะงักกึกกลางอากาศ ห่างจากใบหน้ากู้หยุนโจวเพียงนิดเดียว
ดวงตาของเขาแดงก่ำ จ้องเขม็งไปที่หญิงสาวบนเตียงที่นุ่งห่มไม่เรียบร้อย กัดฟันกรอด
"สวีซุ่ย เมื่อสองวันก่อนเธอเพิ่งมาขอโทษฉัน ขอร้องให้ฉันให้โอกาสเธออีกสักครั้ง ให้เราสองคนอยู่ด้วยกันดี ๆ รีบแต่งงาน"
"หันหลังกลับมาเธอก็ไปอยู่กับชายอื่น ในห้องหอของเรา ทำเรื่องอย่างนี้"
"เรายังไม่ได้ถอนหมั้นกันอย่างเป็นทางการ เธอเห็นฉันที่เป็นคู่หมั้นเป็นอะไรกันแน่?"
พวกป้าน้าอาข้างบ้านฟังเสียงติดผนังมาทั้งคืน บอกว่าเตียงแทบจะพังกระจุย
ตอนนี้คนพวกนั้นยังอุดอู้อยู่หน้าประตู รอดูเรื่องสนุก
สวีซุ่ยเม้มปากพูด "แต่ว่า... คุณก็อยากถอนหมั้นกับฉันไม่ใช่หรือ?"
"สมใจคุณแล้ว เราเลิกหมั้นกัน"
หนึ่งเดือนก่อน เจ้าของร่างเดิมพยายามทุกวิถีทางสอบเข้าวงดนตรีและศิลปะเขตทหาร ตามแผนที่วางไว้แต่เดิมคือมาหาคู่หมั้นฉินซูเพื่อแต่งงาน
พอรู้ข่าวนี้ ฉินซูจึงใช้เส้นสายบางอย่าง ก่อนที่ทั้งคู่จะยื่นรายงานขอแต่งงาน ก็ยื่นขอที่พักก่อนเลย ย้ายออกจากหอพัก เริ่มจัดห้องหอล่วงหน้า หลังจากนั้นเขาก็มาพักอยู่ที่นี่ตลอด
ทว่า เมื่อไม่กี่วันก่อนธาตุแท้ของเจ้าของร่างเดิมถูกเปิดโปง ทั้งคู่มีปากเสียงกัน ฉินซูโมโหสุดขีดประกาศจะถอนหมั้น
ใครจะคาดคิดว่าหมั้นยังไม่ได้ถอน กลับเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น
ด้านนอกมีคนมามุงดูแล้ว แค่เปิดประตูเรื่องก็จะลุกลามบานปลายขึ้นทันที
ตอนนี้ก็ได้แต่ปล่อยเลยตามเลย ผ่านด่านนี้ไปก่อนแล้วค่อยว่ากัน
กู้หยุนโจวฝืนร่างที่บาดเจ็บ ลุกขึ้นยืนจากพื้น เสียงแหบพร่า "ขอโทษ ฉันไม่ระวัง เลยดื่มสิ่งที่ควรไม่ดื่มเข้าไป"
พวกเขาเป็นเพื่อนรักที่เข้ากรมทหารมาพร้อมกัน ร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่
เดิมทีที่นี่คือห้องหอของฉินซูกับสวีซุ่ย เขาไม่สมควรมาอยู่ที่นี่
แต่เมื่อทั้งคู่ทะเลาะกัน เพื่อหลบเลี่ยงสวีซุ่ย ฉินซูจึงเปลี่ยนที่อยู่กับเขา
รูม่านตาฉินซูหดตัวลงทันที ยืนนิ่งเงียบอยู่นาน หลับตาลงแล้วพูดด้วยเสียงแหบพร่า
"ฉันก็ผิดเหมือนกัน"
"การหมั้น... ไม่ต้องถอน เรื่องวันนี้ ถือว่าไม่เคยเกิดขึ้น"
ถ้าเขาไม่แลกที่พักกับกู้หยุนโจว ก็คงไม่เกิดเรื่องเช่นนี้
อันที่จริง... เขาไม่ได้อยากถอนหมั้นกับสวีซุ่ยจริง ๆ
เติบโตมาในเขตบ้านพักเดียวกันตั้งแต่เด็ก รักแรกตั้งแต่ยังเล็ก ทั้งคู่ค่อย ๆ สนิทสนมกัน ความรู้สึกแรกแย้มล้วนเป็นเธอทั้งนั้น
เขาแค่โกรธ... โกรธที่ความสัมพันธ์ที่มีกันมาตั้งมากมาย ในสายตาของสวีซุ่ย กลับไม่สำคัญเท่าฐานะลูกชายคนเดียวของผู้บัญชาการทหารเขต
ตอนนี้ คนที่ชอบดูเรื่องชาวบ้านซึ่งหมอบอยู่หน้าประตูด้านนอก ต่างก็ทนไม่ไหวกันแล้ว
"เฮ้ ผู้พันฉิน เสียงผู้ชายข้างในนั่น ทำไมถึงเหมือนผู้กำกับการกู้จังเลย ไม่ใช่เขาเป็นคนนั้นจริง ๆ หรือ?"
"ก็คล้ายอยู่นะ ส่วนเสียงผู้หญิงคนนั้น ฟังดูคล้าย... คล้ายคู่หมั้นของผู้พันฉินคนนั้น ใช่แล้ว คือเธอนั่นแหละ สหายสวีที่ทำงานในวงดนตรีและศิลปะ"
ไม่จริงน่า เพื่อนรักกับคู่หมั้นมาแอบคบหากัน แถมยังมาทำกันในห้องหอที่เขาเตรียมไว้อีก
สวีซุ่ยในห้อง: "..."
เธอลืมไปได้อย่างไร
ในหนังสือ
ถึงแม้เจ้าของร่างเดิมจะวางยาปีนเตียง ใส่ร้ายว่ากู้หยุนโจวข่มขืนเธอแล้วความแตก
ในฐานะพระเอก ฉินซูก็ยังคงลืมรักแรกที่เป็นดังแสงจันทร์ขาวเรืองรองไม่ได้อยู่ดี จนกระทั่งเขากับนางเอกจำเป็นต้องกลายเป็นสามีภรรยากันเพียงในนามด้วยสาเหตุบางอย่าง
ระหว่างนั้น นางเอกก็ค่อย ๆ ตกหลุมรักฉินซู แต่เพราะรู้มานานแล้วว่าในใจเขามีใครอีกคนอยู่เสมอ จึงไม่กล้าสารภาพรักหรือก้าวเดินต่อไป
นี่คือจุดเริ่มต้นของรักที่ทรมานของทั้งคู่ แสงจันทร์ขาวร้ายกาจอย่างเจ้าของร่างเดิม แทบไม่เคยปรากฏตัวในหนังสือนั่นอย่างเป็นทางการเลยด้วยซ้ำ แต่กลับฝังลึกอยู่ตลอดเส้นทางความรักอันขมขื่นระหว่างพระเอกนางเอก
เทียบกับที่พระเอกฉินซูไม่ได้รักนางเอกตั้งแต่แรก ที่เจ็บปวดกว่าคือ ฉินซูมีแสงจันทร์ขาวร้ายกาจที่เฝ้าคิดถึงไม่ลืม ใคร ๆ ก็รู้ว่าเธอใจร้าย ไร้ศีลธรรม ไม่คู่ควรกับฉินซู
ทว่าไม่มีใครทำให้ฉินซูลืมเธอได้
สวีซุ่ยจำได้ว่าตอนที่เธอสวมเข้ามา นิยายพีเรียดเรื่องนั้นที่ยาวหลายล้านคำยังไม่จบ เพราะหลังจากเจ้าของร่างเดิมเสียชีวิตอย่างน่าอเนจอนาถ ฉินซูที่แต่งงานมาหลายปีได้รับข่าว จึงขังตัวเองอยู่ในห้องทั้งคืน
นางเอกถึงได้รู้ว่าคนคนนี้ยังคงลืมเจ้าของร่างเดิมไม่ได้ นางเอกจึงตัดสินใจหย่า ยุติชีวิตคู่ที่ไร้ความหมายมีเพียงในนามอย่างเด็ดขาด
ไม่ผิดคาด ตามเนื้อเรื่องที่เคยเป็นมา หลังจากนั้นคงเป็นฉินซูวิ่งตามง้อนางเอกอย่างทุกข์ทรมาน แล้วถึงตระหนักว่าคนที่เขารักจริง ๆ คือนางเอก
แต่เนื้อเรื่องส่วนนี้กลับจบห้วน ๆ ไม่มีการตามง้ออย่างที่ว่าเลย
คิดถึงตรงนี้ สวีซุ่ยส่ายหน้า "ไม่ต้อง"
"ฉินซู เราไม่เหมาะกัน ถอนหมั้นเถอะ"
ตอนนี้เขาไม่ถือสาที่เธอมีสัมพันธ์กับเพื่อนรักของเขา แต่ต่อไปภายภาคหน้ารับรองได้หรือว่าเขาจะไม่เก็บมาใส่ใจ
แทนที่จะฝังระเบิดลูกใหญ่เอาไว้ตั้งแต่แรก สู้ตัดไฟเสียตั้งแต่ต้นลม ขจัดเสี้ยนหนามพวกนี้ตั้งแต่รากยังจะดีกว่า
ข้อนิ้วของฉินซูกำแน่นจนสีซีดขาว เสียงแหบพร่า
"เธอจะเลือกเขา?"
หรือว่าความสัมพันธ์ที่เรามีต่อกันมาตั้งหลายปี สู้ฐานะที่ดีกว่าไม่ได้จริง ๆ?