อีกด้านหนึ่ง สวีซุ่ยเปลี่ยนเป็นชุดนอน เปิดผ้าห่มแล้วล้มตัวลงนอนบนเตียง
พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้า แถมเพิ่งทะเลาะกับคนมาเมื่อกี้ เธอง่วงแทบตาย ไม่ทันสังเกตสีหน้าไม่เป็นธรรมชาติของชายข้างกายเลยสักนิด
ฉินหยุนโจวนอนอยู่ด้านนอก พอหลับตาลง ในความมืดมิดยามค่ำคืน ทั่วทั้งผ้าห่มก็เต็มไปด้วยกลิ่นหอมอ่อน ๆ จากตัวสวีซุ่ย
ประสาทสัมผัสของเขาราวกับถูกขยายออกไปไร้ขีดจำกัด กลิ่นหอมจาง ๆ นั้นลอยล่องเข้าในจมูกเขาอย่างควบคุมไม่ได้ คล้ายกับว่าผ้าห่มที่คลุมตัวเขาไม่ใช่ผ้าห่ม แต่เป็นตัวสวีซุ่ยเสียเอง
ที่แย่คือผู้หญิงข้างกายนอนไม่เรียบร้อยเสียด้วย นอนไปนอนมา พลิกตัวเข้ามาซบใกล้เขา โดยไม่รู้ตัวก็มาพิงอยู่บนไหล่ของเขา เส้นผมนุ่มหอมกรุ่นร่วงลงบนแก้มเขา รู้สึกจั๊กจี้เล็กน้อย
ร่างของฉินหยุนโจวค่อย ๆ รุ่มร้อนขึ้นมา ร้อนไปทั้งตัวจนทนไม่ไหว
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้นอนร่วมเตียงกับผู้หญิงหนึ่งคนใต้ผ้าห่มผืนเดียวกันในยามที่มีสติครบถ้วน แถมยังเป็นผ้าห่มมงคลสีแดงปักลายหงส์คู่ที่พวกเขาไปเลือกซื้อที่ร้านสหกรณ์ด้วยกันเพื่อใช้ในงานแต่งงานโดยเฉพาะ
สถานการณ์แบบนี้ ผู้ชายปกติล้วนได้รับผลกระทบอยู่บ้างทั้งนั้น
คืนนี้ สวีซุ่ยนอนหลับสบายมาก แต่ฉินหยุนโจวไม่สบายอย่างนั้นแล้ว เขาแทบไม่ได้หลับทั้งคืน
พริบตาเดียวฟ้าก็สว่าง
สวีซุ่ยเคยชินกับการนอนเร็วตื่นเร็ว ทั้งยังชอบออกไปเดินเล่นสูดอากาศหลังล้างหน้าแปรงฟันตอนเช้า
“ฉันไปโรงอาหารซื้อข้าวเช้ามานะ”
ฉินหยุนโจวก็เป็นคนที่ตื่นตรงเวลาเป๊ะ เขาพยักหน้า “งั้นฉันเก็บของอยู่บ้านแล้วกัน”