สวีซุ่ยแสร้งใช้ความคิดครู่หนึ่ง "ก็ได้ ถอยกันคนละก้าว ไม่ให้กู้ซวงออกจากวงดนตรีและศิลปะก็ได้"
"แต่ต้องให้เธอเขียนจดหมายขอโทษพันคำ บอกให้ชัดเจนว่าตั้งแต่ฉันมาวงดนตรีและศิลปะ เธอทำอะไรกับฉันมาบ้าง และต้องอ่านออกเสียงกลางลำโพงในวงตอนเช้าวันจันทร์หน้า ให้ทุกคนได้ยิน"
"แค่นี้ก็จบ"
เสิ่นซานหน้าทะมึน ขบกรามกรอด เห็นได้ชัดว่ากำลังจะเดือดปุดๆ
แต่ติดอยู่ที่ข้างๆ มีทั้งกู้ซูกับฉินหยุนโจว แล้วก็พวกที่มุงดูกันอีกตั้งมากมาย
เขาเลยต้องกล้ำกลืนเก็บความโกรธไว้ "กู้ซวง เธอคิดว่าไง"
กู้ซวงสูดลมหายใจเข้าลึก "ก็ได้ ฉันจะขอโทษสวีซุ่ย แล้วก็ไม่ต้องให้สวีซุ่ยออกจากวงดนตรีและศิลปะหรอก แต่ว่าเธอตบฉัน ก็ทำผิดจริงๆ งั้นก็ลดเงินเดือนเธอสักสามส่วนหนึ่งแล้วกัน"
"ไม่ต้องลดนานหรอก ครึ่งปี ถ้าเธอทำตัวดีๆ ค่อยกลับไปเท่าเดิมก็พอ"
ออกเนี่ยนะ
จะให้ง่ายๆ แบบนั้นที่ไหนกัน
พวกคนที่เกิดมาจนๆ เกือบตายอย่างงี้ ต้องงัดจุดอ่อนของเขาเองถึงจะดีที่สุด
เสิ่นซานไม่ทันคิดก็ตอบตกลงเลย ก่อนที่สวีซุ่ยจะอ้าปากก็โบกมือตัดบท
"กู้ซวงยอมขอโทษแล้ว เธอก็อย่าล้ำเส้น ต่างคนต่างถอยบ้าง ดีทั้งสองฝ่าย"
"เอาล่ะ เรื่องวันนี้จบแค่นี้ ใครๆ ก็แยกย้ายกันได้ละ"
คนที่มุงดูอยู่ส่วนใหญ่ก็เป็นคนวงดนตรีและศิลปะ
เมื่อเบอร์หนึ่งของวงออกปาก ใครมันจะกล้าอยู่ต่อ
แค่พริบตาเดียว ทุกคนก็กระจายกันออกไปทันที กลัววิ่งช้าจะถูกจำหน้าแล้วโดนกลั่นแกล้งทีหลัง