ทั้งสองไม่ได้พูดถึงเรื่องพวกนั้นอีก
ไม่นานก็มาถึงหน้าตึกอาคารชุดแห่งหนึ่ง
นี่เป็นครั้งแรกที่สวีซุ่ยได้เห็นตึกอาคารชุดในยุคนี้ รูปทรงเป็นกล่องสี่เหลี่ยม ดูเหมือนกล่องรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดใหญ่เรียงกัน ทางเดินแคบและแสงสลัว
เมื่อเดินเข้าไปในทางเดิน ตรงกลางจะมีห้องครัวส่วนกลางและก๊อกน้ำสาธารณะรวมถึงห้องน้ำ
ผู้คนเดินไปมา แทบทั้งชั้นใช้พื้นที่ส่วนกลางร่วมกัน มีหม้อชามกระทะวางเรียงราย
อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของชีวิต แต่ละบ้านกินอะไรแทบไม่มีความลับ บางครั้งไม่ต้องเห็นกับตา แค่ได้กลิ่นก็รู้ว่าบ้านไหนกินของดีอะไร
ห้องที่พวกเขาได้อยู่ชั้นสองด้านขวาสุด
จากตรงนี้ต้องเดินผ่านครัวส่วนกลาง แต่โชคดีตอนนี้ไม่ใช่เวลาทำอาหาร คนเดินผ่านไปมาไม่มาก
สวีซุ่ยมองสำรวจรอบ ๆ สายตาค่อย ๆ ถอยกลับมา
ดูท่าแล้วต่อไปการใช้ชีวิตที่นี่คงต้องพบปะพูดคุยกับเพื่อนบ้านไม่น้อย
บ้านแต่งงานที่กู้ซูเตรียมไว้ก่อนหน้านี้ไม่ใช่ตึกอาคารชุด แต่เป็นเรือนเล็กมีลานส่วนตัว เมื่อเทียบกันแล้ว ความเป็นส่วนตัวของเรือนหลังนั้นดีกว่า แต่เรือนแบบนั้นหายาก
กว่ากู้ซูจะได้มาก็รอคิวนาน
คนที่เร่งใช้บ้านไม่มีทางรอได้
ถึงแม้ว่ากู้ซูจะไม่ได้ใช้แล้ว แต่ด้วยความสัมพันธ์ก็ไม่สะดวกที่จะเอ่ยปากขอ
ไม่นาน
ทั้งสองก็หาห้องพบในที่สุด
“นี่กุญแจ เธอถือไว้” ฉินหยุนโจวล้วงกุญแจสองดอกออกจากตัว ยื่นให้สวีซุ่ยหนึ่งดอก