ข้างในมีเงินใบแดงอยู่ถึงสามสิบใบ
เกือบเท่ากับเงินเดือนทั้งปีของเธอ
สวีซุ่ยประหลาดใจไม่น้อย อดเงยหน้ามองฉินหยุนโจวไม่ได้ ดวงตาใสกระจ่างเป็นประกาย ริมฝีปากยกยิ้มน้อย ๆ “คุณเตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่คะ”
นี่นับว่าเป็นซองแดงปีใหม่ที่ใหญ่โตมากทีเดียว
ก่อนหน้านี้ไม่นาน คุณลุงหวังที่อยู่ลานเดียวกันจัดงานแต่งให้หลานสาว ฝ่ายเจ้าบ่าวให้สินสอดมาแค่เงินใบแดงสองใบเท่านั้น
“เตรียมไว้ก่อนออกไปรับคุณเลิกงานเมื่อวาน” เดิมทีฉินหยุนโจวตั้งใจจะมอบซองนี้ให้สวีซุ่ยก่อนเข้านอนคืนนี้ จึงแยกซองของเธอกับลูกทั้งสองออกจากซองของคนอื่นไว้ต่างหาก
แต่พอเห็นเธอถามถึงซองแดงก่อน เขาก็อดใจไม่ไหว ยื่นให้เธอล่วงหน้า
สวีซุ่ยเปิดซองแดงของลูกทั้งสองดูต่อ ซองทั้งสองเหมือนกันทุกอย่าง ข้างในมีเงินใบแดงคนละใบ มากกว่าซองแดงทั่วไปถึงสิบเท่า
ลูกทั้งสองในท้องยังไม่ทันได้ลืมตาดูโลก ก็ได้รับซองแดงใบแรกในชีวิตแล้ว
ดวงตาเธอเป็นประกาย หันไปมองฉินหยุนโจว “ให้เยอะขนาดนี้เลยหรือคะ”
ฉินหยุนโจวยื่นมือไปลูบท้องของสวีซุ่ย “ไม่เยอะหรอก ลูกของเราเอง ให้แค่นี้ไม่นับว่าเป็นอะไรเลย”
ในใจเขา ความสนิทสนมใกล้ชิดย่อมมีมากน้อยต่างกัน อย่างไรเสียใคร ๆ ก็ลำเอียงกันทั้งนั้น
ลูกของตัวเอง หากแม้แต่พ่อแม่ยังไม่รัก แล้วจะไปหวังให้คนอื่นรักได้อย่างไร
“มีแค่สองคนนี้ก็พอแล้ว ต่อไปไม่ต้องมีอีก” ฉินหยุนโจวครุ่นคิด ก่อนเอ่ยอย่างจริงจัง “คุณว่าอย่างไร”
“เดิมทีเราสองคนก็ยุ่งกันอยู่แล้ว มีลูกสองคนก็เยอะพอแล้ว ถ้ามากกว่านี้คงดูแลไม่ไหว”
เขาเติบโตมาในครอบครัวที่เย็นชา พูดตามตรง เขาไม่อยากให้ลูกของตัวเองต้องถูกผู้ใหญ่มองข้ามเหมือนที่เขาเคยเป็น