แถมยังไม่มีชิ้นไหนราคาถูกเลย แค่รองเท้าหนังผู้หญิงคู่นี้ อย่างน้อยก็ต้องยี่สิบกว่าหยวนแล้ว ไม่ต้องพูดถึงนมผงชั้นดี ช็อกโกแลต กระป๋องเนื้อ และของอื่น ๆ อีก
ของพวกนี้รวมกันแล้ว เกรงว่าจะเกือบร้อยหยวนเลยทีเดียว
เธอจำได้ว่าเงินเดือนของวงดนตรีและศิลปะเดือนหนึ่งก็แค่ไม่กี่สิบหยวน
เรื่องเงินค่อยว่ากัน แต่แค่คูปองสารพัดอย่างก็หายากมากแล้ว ของหลายอย่างในนี้ร้านสหกรณ์ทั่วไปไม่มีขาย ต้องใช้คูปองเงินโอนจากชาวจีนโพ้นทะเลโดยเฉพาะ ถึงจะซื้อได้ที่ร้านค้าชาวจีนโพ้นทะเล
ฉินหยุนโจวเองก็แปลกใจอยู่บ้าง เขาเปิดซองจดหมายในพัสดุ หยิบจดหมายข้างในออกมาอ่าน
ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาเงียบงัน แล้วส่งจดหมายให้สวีซุ่ย
“ของพวกนี้ไม่ได้มีแค่เซียวซวงส่งมา ยังมีเพื่อนสนิทสมัยเด็กที่ค่ายทหารของฉันอีกหลายคน พวกเขารู้ว่าลูกของเราใกล้จะคลอดแล้ว ก็เลยซื้อของส่งมาให้”
สวีซุ่ยรับจดหมายมาอ่าน จดหมายฉบับนี้กู้ซวงเป็นคนเขียน รองเท้าหนังคู่นั้นเธอซื้อให้สวีซุ่ย เสื้อผ้าของเด็กก็เป็นเธอที่ซื้อให้
ส่วนของกินพวกนั้น รวมถึงนมผงชั้นดีหลายกระป๋อง เป็นของที่เพื่อนสนิทสมัยเด็กของฉินหยุนโจวช่วยกันซื้อและส่งมาให้
นอกจากของเหล่านี้แล้ว ในซองจดหมายยังมีคูปองน้ำตาลแดงครึ่งชั่ง ซึ่งกู้ซวงเป็นคนเตรียมไว้ให้เช่นกัน
ได้ยินว่าน้ำตาลแดงดีต่อหญิงตั้งครรภ์
ในจดหมาย กู้ซวงไม่ได้เรียกชื่อเธอตรง ๆ เหมือนตอนอยู่วงดนตรีและศิลปะอีกต่อไป แต่เรียกเธออย่างสนิทสนมว่า ‘พี่สะใภ้’