ฉินเยี่ยนกับฉินไห่สองพี่น้องที่ได้รับซองแดงอย่างไม่คาดคิด ต่างก็ตื่นเต้นจนอดพูดขึ้นมาไม่ได้ “ขอบคุณพี่ชายรอง ขอบคุณพี่สะใภ้รองค่ะ”
เมื่อก่อนตอนตรุษจีน ในบ้านมีแค่ย่าเฒ่าทวดกับพ่อแม่ที่ให้ซองแดงพวกเขา ไม่คิดเลยว่าปีนี้พี่ชายรองกับพี่สะใภ้รองจะให้ซองแดงพวกเขาด้วย
“ไม่เป็นไร ไปเล่นเถอะ”
เซียวเฟินทำเป็นไม่เห็น พอกินอาหารมื้อส่งท้ายปีเสร็จและเก็บกวาดสิ่งที่ต้องเก็บเรียบร้อยแล้ว เธอก็หันหลังกลับเข้าห้องไปนอน
ฉินหมินรีบตามเข้าไป
พอปิดประตูห้อง เขาก็อดยื่นมือขอของไม่ได้ “เซียวเฟิน ซองแดงที่เตรียมไว้ให้เซี่ยวไห่กับเยี่ยนจื่อล่ะ อย่าบอกนะว่าเธอไม่ได้เตรียมไว้”
เงินของบ้านนี้อยู่ที่เธอทั้งหมด เงินเดือนที่เขาได้รับในแต่ละเดือน หลังหักส่วนที่ต้องคืนยายเฒ่าและค่าอาหารที่เขากินที่โรงอาหารตอนทำงานแล้ว เงินที่เหลือก็ให้เธอทั้งหมด
เซียวเฟินถอดเสื้อนอก พลิกตัวลงนอนบนเตียง ดึงผ้าห่มมาคลุม หลับตาลง แล้วยังพลิกตัวหันหลังให้ฉินหมินอีกด้วย
“จะเตรียมอะไรล่ะ พี่ชายใหญ่กับพี่สะใภ้ใหญ่ที่ไหนเขาให้ซองแดงน้องสามีกัน ถ้าอยากให้ก็เตรียมเงินเองสิ อย่ามาเรียกฉัน”
เงินของพวกเขาเอาไปซื้อที่ทำงานหมดแล้ว ตอนนี้แทบไม่เหลือเงินแล้ว
จะเอาไปใช้สุรุ่ยสุร่ายแบบนี้ได้ยังไง
อีกอย่าง ชีวิตคู่ของพวกเขาก็ฝืดเคืองอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องฝืนทำเป็นร่ำรวย คนเราเป็นอย่างไรก็ควรยอมรับอย่างนั้น
ฉินหมินทนความโกรธในใจไม่ไหวอีกต่อไป เขากัดฟันพูด “ฉันก็อยากให้ แต่เงินอยู่กับเธอทั้งหมด ฉันไม่มีเงินติดตัวสักเหมาเดียว จะเอาอะไรไปให้พวกเขา”