……
ความวุ่นวายกลางดึก ในที่สุดก็ถูกกดเอาไว้ด้วยความอดกลั้นและสติที่เข้มแข็ง
ฉินหยุนโจวยังไม่ลืมคำกำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่าของแม่ยายเมื่อหลายวันก่อน ยิ่งไม่ลืมเสียงจากห้องติดกันที่คอยเตือนเขาทุกวินาทีว่าห้องนี้เก็บเสียงไม่ได้
พวกเขาทำอะไรไม่ได้จริง ๆ
ถึงจะใช้วิธีอื่นช่วยคลายความต้องการได้ ก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะส่งเสียงออกมา
ฉินหยุนโจวไม่อยากให้คนอื่นได้ยินเรื่องอย่างว่าระหว่างเขากับสวีซุ่ย
ดังนั้น ต่อให้ไม่อยากอดทนแค่ไหน เขาก็ต้องฝืนทนเอาไว้ แถมยังต้องช่วยสวีซุ่ยสวมเสื้อผ้าทีละชิ้น ทั้งที่เสื้อผ้าพวกนั้นสวมแป๊บเดียวก็เสร็จ แต่กลับใช้เวลาอยู่นาน
ท้ายที่สุด เหงื่อก็ผุดออกมาทั่วตัว ท้องน้อยยิ่งร้อนรุ่มจนแทบทนไม่ไหว หลังจากช่วยห่มผ้าให้สวีซุ่ยเรียบร้อยแล้ว
ฉินหยุนโจวสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ พยายามกดความร้อนรุ่มในใจลง ก่อนรีบร้อนออกไป ทิ้งไว้เพียงประโยคว่า “เธอนอนก่อนนะ ฉันออกไปเดินเล่นหน่อย”
ตอนนี้เขาอยู่ใต้ผ้าห่มผืนนี้ต่อไม่ได้แล้ว
ถ้าอยู่ต่อไปต้องเกิดเรื่องแน่
สวีซุ่ย “……” ก็ได้ เขาออกไปสงบสติอารมณ์สักหน่อยก็ดีเหมือนกัน
จะได้ไม่เผลอเลยเถิดกันไปจริง ๆ
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะตั้งครรภ์หรือเพราะเหตุผลอื่น เธอเพิ่งพบว่า…ช่วงนี้เวลานอนใต้ผ้าห่มผืนเดียวกับฉินหยุนโจว บางครั้งพอเขาหยอกเย้ามากเข้า เธอก็อดอยากตอบรับไม่ได้
ถึงกับรู้สึกไวเกินไปด้วยซ้ำ
ฉินหยุนโจวจูบเธอ เธอก็รู้สึกขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ยิ่งคืนนี้ห้องติดกันส่งเสียงดังขึ้นเรื่อย ๆ เธอก็ยิ่งทรมาน