สถานีรถไฟแน่นขนัดไปด้วยผู้คน
ขาของฉินหยุนโจวไม่สะดวก แถมสัมภาระก็มาก สวีซุ่ยคนเดียวไม่มีทางขนไปไหวแน่
ยังดีที่มีพนักงานต้อนรับบนรถไฟสองคนรู้ฐานะของฉินหยุนโจวเข้า เลยช่วยยกกระเป๋าและประคองให้เอง ถึงพาคนมาส่งยังที่โล่งหน่อยได้สำเร็จ
สถานีรถไฟคนพลุกพล่านสุด ๆ
ก่อนมาพวกเขาส่งโทรเลขบอกข่าวจะกลับบ้านไปแล้ว ก็เพื่อให้มีคนมารอรับ ไม่อย่างนั้นให้สวีซุ่ยพาฉินหยุนโจวกลับตามลำพังคงยาก
สวีซุ่ยเขย่งเท้ามองไปรอบ ๆ
พอมองเห็นใบหน้าที่คุ้นเคย เธอก็รีบโบกมือพลางตะโกนดีใจ "แม่จ๋า พี่ใหญ่ ป้าฉิน ทางนี้ค่ะ"
"เร็วสิ ป้าฉินกับแม่มารับเราแล้วนะ"
ฉินหยุนโจวยืนค้ำไม้เท้าสองข้าง มองตามสายตาของสวีซุ่ยไป สบเข้ากับใบหน้าแปลกหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น
สายตาเขาจับจ้องที่หญิงวัยกลางคนร่างผอมบาง หน้าตาหมองคล้ำคนหนึ่ง เขาเคยเห็นรูปของคนนี้ที่กู้ซู ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด คนนี้แหละคือเถียนฮวา แม่แท้ ๆ ของเขา
เถียนฮวาผอมมาก ไม่มีเนื้อหนังเลยสักนิด แก้มตอบเหมือนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก
เสื้อผ้าที่เธอใส่ปะหลายทบ ดูเก่าแต่สะอาด ภาพรวมดูอ่อนโยนและซื่อ ๆ
อีกฝั่ง เจ้าหวังอิ๋นฮวากับคนอื่น ๆ ที่มุดอยู่ในฝูงชน หาคนไม่เจอสักที พอได้ยินเสียงที่คุ้นเคยก็หันขวับ รีบลากคนข้าง ๆ วิ่งเข้าไปอย่างตื่นเต้น