เธอหาเงินสองร้อยหยวนมาไม่ได้ แต่ถ้าเป็นหนึ่งร้อยห้าสิบหยวน ต่อให้ต้องกัดฟันข่มใจ ก็ยังพอรวบรวมมาได้
ทุกคนที่อยู่ในห้องชะงักไป
ไม่นาน ทุกคนก็นึกถึงปัญหาข้อนี้ขึ้นมา
ยายฉินยังไม่ค่อยอยากยกงานให้ รออีกไม่กี่ปีลูกสะใภ้เกษียณ ฉินไห่กับฉินเยี่ยนก็อายุสิบห้าสิบหกปีแล้ว สามารถเรียนจบก่อนกำหนดและเริ่มทำงานได้
ถึงตอนนั้น ไม่ว่าจะยกงานให้ใคร ก็น่าเชื่อถือกว่าให้เซียวเฟิน
หากถึงตอนนั้นเธอได้งานไปแล้วหันกลับมาหย่ากับฉินหมินจะทำอย่างไร?
เถียนฮวากับฉินโหย่วเถียนสองสามีภรรยาไม่ได้พูดอะไร
เรื่องงาน เมื่อคืนย่าเฒ่าทวดเรียกพวกเขาไปคุยล่วงหน้าแล้ว ส่วนเรื่องรวบรวมเงิน บอกให้พวกเขาไม่ต้องยุ่งอะไรทั้งนั้น และห้ามแทรกแซง ย่าเฒ่าทวดจะจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยเอง
อีกอย่าง ไม่ว่าคนอื่นจะเสนอความเห็นอะไร พวกเขาก็ไม่ควรพูด เว้นแต่ย่าเฒ่าทวดจะบอกให้พูด ถึงตอนนั้นค่อยพูด
ทั้งสองไม่มีความเห็นอะไร อย่างไรเสียเงินก้อนนี้ก็ไม่ใช่เงินที่พวกเขาออก ใครเป็นคนออกเงินก็ย่อมมีสิทธิ์ตัดสินใจ เรื่องนี้พวกเขารู้ดี
ยายฉินเงียบไปครู่ใหญ่ก่อนเอ่ยว่า “ได้ แต่ฉันมีเงื่อนไขข้อหนึ่ง เราพูดกันให้ชัดก่อน ถ้าต่อไปเธอหย่าร้าง งานนี้ต้องคืนให้ครอบครัว”
เงินก้อนที่เซียวเฟินมีอยู่ตอนนี้ไม่ใช่ของเธอคนเดียว แต่เป็นเงินที่ฉินหมินทำงานหาได้ หลายปีมานี้ครอบครัวก็ไม่เคยเรียกเก็บเงินค่าอาหารจากพวกเขาเลย
ถ้าเธอไม่ใช่ลูกสะใภ้ตระกูลฉินแล้ว งานนี้ย่อมตกเป็นของเธอไม่ได้แน่นอน