พอพูดจบ ภายในห้องก็เงียบลงกว่าเดิม
เงียบจนเหมือนจะได้ยินเพียงเสียงหัวใจของกันและกัน
แก้มของสวีซุ่ยร้อนผ่าว เธอยกมือขึ้นแตะแก้มที่กำลังร้อน แล้วกะพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะกล้ามองเข้าไปในดวงตาของชายหนุ่มตรงหน้าอย่างไม่หลบเลี่ยง
ในดวงตาของชายหนุ่มมีแต่ความจริงจัง ไม่มีความขอไปที และยิ่งไม่ใช่คำพูดที่พูดออกมาอย่างส่งเดช
เธอรู้สึกราวกับสัมผัสได้ว่าหัวใจของตัวเองกำลังเต้นเร็วขึ้นทีละน้อย
“จริงเหรอ?”
“อืม จริง” ฉินหยุนโจวพยักหน้าเบา ๆ สายตาหยุดอยู่บนแก้มแดงระเรื่อของสวีซุ่ยครู่หนึ่ง
เธอสวยจริง ๆ รูปร่างหน้าตาไร้ที่ติ
แม้จุดเริ่มต้นของพวกเขาจะเป็นความผิดพลาด แต่ชีวิตหลังแต่งงานก็ดูเหมือนจะไม่เลว
ตอนนี้พวกเขาถึงขั้นมีลูกด้วยกันแล้ว คิดดูแล้ว...ชีวิตต่อจากนี้คงไม่แย่ไปกว่านี้
ไม่มีผู้หญิงคนไหนไม่ชอบให้คนอื่นชมว่าสวย และไม่มีผู้หญิงคนไหนไม่รักสวยรักงาม
สวีซุ่ยก็เช่นกัน ยิ่งคนที่ชมเธอเป็นคนไม่ธรรมดาด้วยแล้ว
เธออดยิ้มออกมาไม่ได้ รอยยิ้มทำให้ดวงตาและคิ้วโค้งเป็นจันทร์เสี้ยว
ฉินหยุนโจวมองใบหน้าที่เปี่ยมรอยยิ้มสดใสของเธอ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ในดวงตาก็มีแววขบขันเพิ่มขึ้นหลายส่วน
ชีวิตแบบนี้...ดูเหมือนจะไม่เลวเหมือนกัน
สำหรับคนธรรมดาส่วนใหญ่แล้ว ชีวิตที่เรียบง่ายและสงบสุขก็เป็นความสุขอย่างหนึ่ง
จู่ ๆ สวีซุ่ยก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ จึงถามอย่างสงสัยว่า “อ้อ จริงสิ ไม่ใช่ว่านาฬิกาเรือนนี้ต้องใช้เวลาอย่างน้อยหนึ่งถึงสองเดือนกว่าจะมาถึงเหรอ? นี่เพิ่งผ่านไปไม่ถึงเดือนเอง ทำไมถึงมาเร็วขนาดนี้ล่ะ?”