หงเทากับภรรยาสบตากันโดยไม่รู้ตัว ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะไม่ได้พูดอะไรต่อ
อย่างไรเสีย นี่ก็เป็นเรื่องระหว่างสามีภรรยาคู่นั้น ชีวิตก็เป็นของพวกเขาเอง ขอแค่ทั้งคู่รู้สึกว่าเหมาะสมก็พอแล้ว
เวลานี้ สวีซุ่ยชงชาเสร็จเรียบร้อยแล้ว เธอถือแก้วชาใบใหญ่กับถ้วยชาหลายใบเดินเข้ามา
“พี่หง พี่หลี่ มาดื่มชากันค่ะ” เธอรินชาให้ทุกคนทีละคน จากนั้นจึงรินให้ตัวเองหนึ่งถ้วย แล้วนั่งลงข้างฉินหยุนโจว
หลี่ซิ่วยกถ้วยชาขึ้นมาดม ดวงตาฉายแววประหลาดใจ ก่อนจะหันไปมองสวีซุ่ยโดยไม่รู้ตัว
“ไม่คิดเลยว่าน้องสะใภ้จะชงชาเก่งขนาดนี้”
“เกือบเทียบชั้นคนที่ศึกษาวิธีชงชามานานหลายปีได้เลย พ่อฉันชอบศึกษาเรื่องชงชาเหมือนกัน แต่ศึกษาอยู่ตั้งครึ่งค่อนชีวิต ชาที่ชงออกมาก็แค่นั้น ยังสู้ฝีมือน้องสะใภ้ไม่ได้เลย”
ใบชาก็เป็นใบชาเดิม ซินหยางเหมาเจี้ยน ที่บ้านพวกเธอก็มีใบชาชนิดนี้ แต่ชงออกมาแล้วกลับไม่ได้รสชาติแบบนี้
พอได้ยินเช่นนั้น
หงเทาก็อดประหลาดใจไม่ได้ พ่อตาของเขาเป็นคนพิถีพิถัน บรรพบุรุษเคยร่ำรวยมาก่อน ตัวเขาเองก็มีความรู้ ถึงได้เลี้ยงลูกสาวอย่างภรรยาของเขาให้เป็นคนมีความรู้และมารยาทเช่นนี้ได้
พ่อตาไม่ค่อยมีงานอดิเรกอะไร งานอดิเรกไม่กี่อย่างที่มีก็คือชิมชาและฝึกเขียนพู่กัน บางครั้งก็ศึกษาว่าควรชงชาอย่างไรถึงจะหอมกว่า เรียกได้ว่ามีความสามารถอยู่บ้างจริง ๆ
“อย่างนั้นหรือ งั้นฉันต้องลองชิมให้ดี ๆ แล้ว” พอได้ยินภรรยาพูดแบบนั้น หงเทาก็อดยกถ้วยชาตรงหน้าขึ้นมาไม่ได้