สมัยนี้แค่ข้าวยังแทบกินไม่อิ่ม อยากกินผลไม้สักหน่อยจึงไม่ใช่เรื่องง่าย
มีแต่บ้านที่ฐานะดีเท่านั้นที่ยอมเสียเงินซื้อผลไม้มากินในวันเทศกาล ส่วนบ้านที่ฐานะไม่ดี แม้แต่รสชาติของแอปเปิลเป็นอย่างไร เกรงว่าทั้งชีวิตก็ยังไม่เคยได้ลิ้มลอง
“คนอื่นส่งมาให้ ผมเองก็ไม่รู้รายละเอียด” ฉินหยุนโจวส่ายหน้า มือหนึ่งถือถุงแอปเปิลสีแดงฉ่ำกับเนื้อหมูหนึ่งแถว อีกมือถือพัสดุชิ้นใหญ่ กำลังจะเข้าบ้าน
วินาทีต่อมา คุณลุงหวังวัยหกสิบเจ็ดสิบปีที่อยู่ลานเดียวกันก็พาหลานชายวัยสิบห้าสิบหกปีเดินเข้ามา เขารีบยิ้มทักทายอย่างอารมณ์ดี
“เอ๊ะ เดี๋ยวก่อน หยุนโจว ขาหายดีแล้ว แบบนี้ใกล้จะกลับไปกองทัพแล้วสินะ”
หลายวันก่อน ภรรยาของเขาบอกว่าลูกชายคนที่สองที่ตระกูลฉินตามหากลับมา ขาหายดีแล้ว เดินได้โดยไม่ต้องใช้ไม้เท้า แถมยังทำงานได้ เขายังไม่เชื่อเลย
ถึงอย่างไรกระดูกหักเอ็นฉีกก็ต้องพักรักษาตัวเป็นร้อยวัน ตอนฉินหยุนโจวกลับมาครั้งนั้น ขาบาดเจ็บหนักขนาดนั้น เพิ่งผ่านไปครึ่งปีกว่า จะหายดีก็หายได้ง่าย ๆ อย่างนั้นหรือ
ก่อนหน้านี้ที่บอกว่าแค่กลับมาพักรักษาบาดแผลชั่วคราว เขาไม่เชื่อสักนิด สิบครั้งเก้าครั้ง พอรักษาตัวไปเรื่อย ๆ ก็คงต้องปลดประจำการเพราะบาดเจ็บ
แต่ดูจากตอนนี้แล้ว ขาของเขาหายดีจริง ๆ ลองดูสิ ถือพัสดุชิ้นใหญ่ขนาดนั้น ยังไม่หอบสักแอะ ราวกับไม่ได้ถืออะไรอยู่เลย
คาดว่าคำพูดที่ตระกูลฉินพูดไว้ก่อนหน้านี้คงเป็นความจริงทั้งหมด